tag:blogger.com,1999:blog-2554191129199773982012-01-12T03:32:08.473-08:00ΤΕΛΙΚΗ ΜΟΡΦΗ -------------------------------------- Ποίηση-ρεπορτάζ: Η ποίηση-ρεπορτάζ έχει δύο αρχές: 1. Αντλεί τα θέματά της από την προσωπική και τη δημόσια ειδησεογραφία. 2. Γράφεται σαν τηλεγράφημα. ------------------------------------- Στο Αγριολούλουδο. Που φύτρωσε. Στα δικά μου. Χαρακώματα…. Αλήτις 31/10/08 ------------------------------------------ -ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.comBlogger2551100tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-56985683368089642542009-09-06T11:33:00.000-07:002010-06-27T09:31:11.843-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1EsifyS4w28/SqQBWaMNTJI/AAAAAAAAOSk/bc9LrLFljWs/s1600-h/P1010874+(2).JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><strong><span style="color: red; font-size: 100%;"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378425339486489746" src="http://1.bp.blogspot.com/_1EsifyS4w28/SqQBWaMNTJI/AAAAAAAAOSk/bc9LrLFljWs/s400/P1010874+%282%29.JPG" style="cursor: pointer; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 300px;" /></span></strong></a><br /><div align="center"><strong><span style="color: red;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: red;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: red;">Ποίηση-ρεπορτάζ<br /><br />Η ποίηση-ρεπορτάζ έχει δύο αρχές:<br />1. Αντλεί τα θέματά της από την προσωπική και τη δημόσια ειδησεογραφία.<br />2. Γράφεται σαν τηλεγράφημα.</span><br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="font-size: 85%;">Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα χαρακώματα. Όπου φύτρωναν αγριολούλουδα. Προτιμούνταν από τους στρατιώτες. Που δούλα σφάγια. Για χαρτών οικόπεδα. Αφού αυτό σήμαινε πως είχαν καιρό. Να δεχτούν. Πυρά και αέρια…<br />Στο Αγριολούλουδο. Που φύτρωσε. Στα δικά μου. Χαρακώματα….<br /><br />31/10/08</span>-------------------------------------------------------------------------------------------------<br />Κάθε σανίδι σαπίζει , κάθε δέντρο πέφτει.<br /><br /><span style="color: red;">Κωστής Παπαγιώργης<br />(Ζώντες και Τεθνεώτες)</span><br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />Μου φαίνονταν πάντα πιο πειστικοί οι λόγοι της αμφιβολίας παρά εκείνοι της βεβαιότητας.Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για ένα γεγονός, για το οποίο δεν υπάρχουν αποδείξεις. Ακόμη κι εκείνοι που πιστεύουν απλώς πιστεύουν ότι πιστεύουν, για να επαναλάβω τον τίτλο ενός πρόσφατου βιβλίου του Τζιάνι Βάτιμο.<br />Εγώ πιστεύω πως δεν πιστεύω.<br /><span style="color: red;">Νορμπέρτο Μπόμιο<br />( Γερνώντας)</span><span style="color: red;">------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />Α΄ ΜΕΡΟΣ</span><br /><br /><span style="color: red;">1. Φθέγμα γιατρών:</span> Αν το ρήμα «Κατέληξε» θροΐσεις στο φθέγμα της φωνής των γιατρών κατά τις αναγγελίες θανάτου. Η επίγνωση βαθιά σου της φύσης της βροτής σου πως όπως άρχισες θα λήξεις. Ως πλάσμα Χάους κι Αοράτου κι όχι ως σορός που θα σαπίσει.<br /><span style="color: red;">-------------------------------------------------------------------------------------------------2. Μοριακή Ιστοριογραφία:</span> Χνάρι βαθύ μεγάλου ζώου σε χιόνι μέτρου (όχι ανθρώπου) η Μοριακή μας Ιστοριογραφία. Έμφυτη προίκα σήραγγας χρονικής Χρόνου αρίφνητου. Με τ’ αποτύπωμά της υπό τα πρίσματα του Χάους και τις αθέατες πρόσθετες διαστάσεις στης Ύλης τους βρόχους του κοσμικού κενού. Μαθηματικής συγχορδίας νήμα στον ατερμάτιστο σύμπαντα χώρο aλλά που στη συνολική ζωή της Γης μια τρίχα. Κι ο κώδικας ζωής της αναγνωσμένος στο κύτταρό της ως δεσοξυ-ριβοζο-νουκλεονικό οξύ. Και με τη μορφή σκάλας διπλής και στριφτής. Με γράμματα χημικά που σε τρένα αστέρευτα κουβαλούν γονίδια. Εκατομμύρια. Σαράντα χιλιάδες χρήσιμα. Και άλλα σιωπηρά. Παιχνίδι για τον καλύτερο ιχνηλάτη π’ εντός του οργανισμού μας: Δίας και Προμηθέας. Αίαντας και Οδυσσέας. Αχιλλέας και Έκτορας. Ορέστης και Κλυταιμνήστρα. Αντιγόνη και Κρέοντας. Ο εγκέφαλός μας. Που με δεμένα μάτια αυτήν τη διαδρομή. Μορίων αρχέγονων. Και γονιδίων ατέλευτων. Επί παντός καιρού. Και κλίματος. Και εκ της προσαρμοστικής ικανότητος ενός έμβιου οργανισμού που ως Φυσική Επιλογή κατέκτησε τη βίωσή του. Και με τη συνδρομή του γήινου περιβάλλοντος. Και βίων. Προγονικών. Κι ομάδων αίματος. Μας αποδεικνύει πως κανείς πλάκα λευκήα αλλά με οδύνη πρότερη. Άλλοι με λιγότεροι κι άλλοι με περισσή. Της γονιδιακής μας μοίρας απλοί προσκεκλημένοι. Και ταϊσμένοι στης Λάχεσις τραπέζι. Κι αν χαμωγέννητοι ή εγκαταλειμμένοι. Νεκροί πριν την ελπίδα που δυστυχώς ως ύστερη πεθαίνει. Κι αν υψιγέννητοι ή με στοργή. Στα όρια ευτυχίας. Ή γαλήνης. Που εύπορα βλασταίνει. Η οποιαδήποτε διάψευση συμβεί αν ο εγκέφαλος (που πίστη μου πως η ψυχή) στην πλάκα μας μεταφραστής της Ομορφιάς ή της Ασχήμιας. Λόγω ανεπούλωτων πληγών. Λόγω στρεβλής νευροχημείας.<br /><span style="color: red;">-------------------------------------------------------------------------------------------------<br />3. Χνώτα Ψυχών:</span> Ψυχές. Που με τα χνώτα τους ανάπνευσα. Κι αρρώστησαν βαριά για ν’ ανασαίνουμε μαζί αποσυνδεδεμένοι απ’ τη μηχανική αναπνοή όπως αν γνωριζόμασταν στον Παιδικό Καιρό. Οργή ακόμη μου φυλούν π’ αέριζα όχι το σπίτι μου με τέντα τα παράθυρα αλλά δωμάτια ξενοδοχείων. Μακρινά. Και άθλια. Και με ταμπέλες με καμένα γράμματα. («Αργώ», «Σουδάν» και μια της Άρτεμης, Νεράιδα. Που φόραγαν το ίδιο φόρεμα και σύχναζαν σε Πλούτωνα ποτάμια. Κι αλίμονο. Όποιος. Σαν λούζονταν. Δεν έκλεισε τα μάτια). Και τους ξυπνούσανε Εφόδου Τάγματα το 3968 με τις κατηγορίες: Α) Πως στον Οικιστικό Ιστό των Εργατών Οξυγόνου προκάλεσα υποκινώντας Ανταρσία τεχνητή βροχή και βγήκαν όλοι για περίπατο γυμνοί στα φανερά να κλάψουν για τη χαμένη Γη και τα στοιχειά της π’ αιώνες τεχνητής ζωή ότι υπήρξαν δεν ξεγράφουν.<br />Β) Πως αντί χρημάτων συναλλασσόμουνα με όστρακα.<br /><span style="color: red;">-------------------------------------------------------------------------------------------------</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: red;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: red;">4. Γνώση Εγκλήματος:</span> Σε αμέτρητες ζωές. Φονόρρυτες και ωμόφρονες. Όταν τα Παιδικά Σκυλιά σαν τρίχα πετιούνται απ’ το ψωμί της Οικογένειας. Της Παιδείας. Και της κοινωνίας. Σαν τα πραγματικά φαλαγγομαχούν σ’ αγέλες συνοικίας. Λείμματα ανθρώπινα και υλακόμωρα παιδιά. Με υπνοδότειρες καρτέλες χημείας σε νυχτομαχίες στην τρίχα της νυκτός. Με κόρες ποινικού πριν απ’ τα σίδερα. Και με στοργή σε μάρμαρου ταφόπλακα ως μέλη τ’ αγριότερα. Γι’ αυτό κι η εκφρασμένη με πάταξη κι όχι με πρόληψη ανησυχία σας δημοβόροι πολιτικοί και διαχειριστές απλοί στις συζητήσεις «παραθύρων» της Παράλληλης Τηλεοπτικής Ζωής- περί αυξήσεως της νεανικής εγκληματικότητας- για χαυνοπολίτες αγελαίους. Της κρατικής σας σκουληκότρυπας.<br /><span style="color: red;">------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />5. Ταξίδι Που Μπορεί Καν Να Μην Αρχίσει, Αλλά Να Γίνει:</span> Τι ατενίζεις το Χάος. Όπου σίγουρα. Yπαρκτή; (Και το πιθανότερο όχι καθ’ ομοίωσή σου- όπως συχνότερα την αναπαρασταίνει της φαντασίας σου η γραφή). Εξωγήινη ζωή στην ίδια τη Γη. Μικρόβια αχαρακτήριστα στο μικροσκόπιο άγνωστα. Και καταχωνιασμένα σε βάθη πάγου. Ή φωτιάς. Και χημικών στοιχείων με του μεταβολισμού την ισχύ που πρόξενος Ζωής. Κι η Επιστήμη στον δρόμο της εμπέδωσης πρώτα αυτής κι ύστερα εκείνης που -όπως φαίνεται- θα δούμε δι’ μεταφορών μέσω μαύρων οπών σε ένα ταξίδι που μπορεί καν να μην αρχίσει. Αλλά να γίνει.<br /><span style="color: red;">------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />6. «Ανθρώπινο Πέρασμα»:</span> Για να ’σαι επαγγελματικό πέρασμα υπογράφεις στο κράτος το «Σύμφωνο Δουλείας» κι εσύ την ύπαρξή σου τη θέλεις πέρασμα. Ανθρώπινο. Απλήρωτα;<br /><span style="color: red;">------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />7. Τα Παιδιά- Δολοφόνοι του στερητικού- α:</span> Επειδή στα σπάργανα της ζωής και άωρα τα παιδιά- δολοφόνοι βαναυσότερα από τους ενήλικες ομοίους τους. Άχρονα. Αγεωγράφητα κι ανιστόρητα μετεωρίζονται ανάμεσα στον ενήλικο και τον Παιδικό Κόσμο που κι αυτός άφαντος<span style="color: red;">*.</span> Και ως ανερεύνητοι μικροί άνθρωποι. Χωρίς τη φρόνηση ούτε της δικής τους θνητότητας ούτε και άλλων. (Όλα απέθαντα. Ατέλειωτα. Μεγάλα. Ψηλά.). Θυσίες κάνουν στον Χθόνιο Θεό χωρίς το πρόσωπο να στρέφουν. Όπως ακόμη κι ο Βασιλιάς των Θεών. Κι ο Ποσειδώνας. Π’ αδέρφια του όμαιμα. Γι’ αυτό και τα εγκλήματά τους πιο αιματηρά κι από του Δράκου του Ντίσελντορφ ή του Ρώσου Τσικατίλο τα εγκλήματα. Εκάτης σκυλοσυνόδευτης. Και οδοσύχναστης. Παιδια.<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="font-size: 85%;"><span style="color: red;">*</span>Των ενηλίκων επινόηση για να μη μοιρολογούμε τη χαμένη ασυλία που είχαμε ως παιδιά στη φαντασία. Όταν δεν χρειαζόταν να ξέρεις τίποτα. Της ενταφιασμένης με την είσοδό μας στην εφηβεία. Προσδιορισμός μιας ηλικίας που με αργοπορία θεσμοθετήθηκε στην ανθρώπινη Ιστορία .Όπως και τα στοιχειώδη δικαιώματα των παιδιών. Ακόμη και στον Πολιτισμένο Κόσμο. Κι αυτό στην Ανθρωπότητα βαριά κληροδοσία.</span>---------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">8. Οι ήρωες των Αναλώσιμων Στρατιωτών:</span> Την όρφνη του πολέμου τη συναισθάνεσαι κι απ’ τους αναλώσιμους στρατιώτες σαν έχουν ήρωες ανυπότακτους.<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">9. Διατριβή στου Χρόνου τη μέγιστη αυταπάτη</span>: Αγαπώ τους δρόμους στις Μητροπόλεις με βενζινάδικα. Σαν σε ταξίδι άληκτα σαν επιστρέφεις από εργασιακή πολύχρονη συμβίωση. Και ωρολόγια άσκεπα. Με ωροδείκτες πρόκληση για δολιοφθορά πισώπλατη. Που οι συνάδελφοι μετακινούν αδιάντροπα. για να σχολούν νωρίτερα απ’ τη βάρδια. Σε ένα κουτί υπό λαμπτήρες. Που τρεμοπαίζουν απ’ τη χρήση και την τσιγκουνιά της επιχείρησης. Κι αν δεν το πάρει ο προϊστάμενος χαμπάρι ασύνειδα την κάνεις τη «Διατριβή στου Χρόνου, τη Μέγιστη Αυταπάτη». Μετακινώντας ωροδείκτες αυτά που ακολουθούνε βιαζόμαστε να δούμε. Κι αν δεν συμβεί μια αναποδιά στον Χρόνο. Που ενεστώτας μας με δόλο. Δεν θα το νιώσουμε ποτέ με φόβο (χρήσιμου μέτρου της ψυχής μας) πως και η αίσθηση του Χρόνου στη ζωή μας υπόθεση του νου μας.<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">10. Παιδιών Ελευθερία:</span> Αν σε μια συνάντηση ενηλίκων ένας μας σηκωθεί για να καθίσει σωριασμένα στο πάτωμα για να παρατηρήσει ένα δυστυχισμένο έντομο πιασμένο στο καλοριφέρ που ψυχορραγεί. Αλλά δεν πεθαίνει. Και το ενδιαφέρον χαθεί στη στιγμή. Κι αρπάξει. Τότε. Καλαμάκια απ’ την κουζίνα για να σκαρφιστεί μια αμαξοστοιχία. Όλοι θα τον κοιτούσαμε με απορία. Για την αλαφροΐσκιωτη εικόνα. Σε ένα παιδί. Όμως. Οι ενήλικες απαξιούν τη σημασία. Με αποστροφές όπως «Παιδιά». Ή ρήματα ενεργητικά. «Παίζουν» υπό αποσιωπητικά. Και αποσυρμένα βλέμματα. Συνεχίζουν να συζητούν την ενήλικη ρουτίνα χάνοντας τη μοναδική ευκαιρία της υπενθύμισης του παιχνιδιού με τον κόσμο των ψευδαισθήσεων. Την εποχή που ακόμη και στις πιο χαρούμενες στιγμές. Συντροφικότητας. Κι οικογενειακών συναντήσεων. Αποτραβιόμασταν. Άνευ υποκρισίας. Και παραμονής από ανάγκη. Ή απ’ το δαιδαλώδες συναίσθημα των συναισθηματικών υποχρεώσεων. Απλώς για να παίξουμε ό,τι γεννούσε το κεφάλι.<br /><span style="color: red;">-----------------------------------------------------------------------------------------------------------</span><br /><span style="color: red;">11. Σιχτιρισμένες Εποχές:</span> Κι έπειτα από ελάχιστη παραμονή στη φύση* χωνεύεις γιατί τις Μητροπόλεις μας κι εμάς μαστίζει. Με τον έναστρο ουρανό. Από τη φωτορύπανσή μας. Θωλό κλωβό. Και σιχτιρισμένες τις Τέσσερις Εποχές**. (Μ’ οργή. Για τη βροχή. Τον ήλιο. Το κρύο. Ή τον αέρα). Τίποτε φυσικά δεν μας ειδοποιεί: Ούτε οι Υάδες. Αστέρες Επτά στην κεφαλή του Αστερισμού του Ταύρου που προμηνύουν βροχή. Μετά του ήλιου την ανατολή. Ούτε η μυρωδιά του κόσμου πριν την καταιγίδα. Ούτε το κρυμμένο φεγγάρι από τα κτίρια για του καιρού τις προθέσεις. Απ’ τους θολούς τους δακτυλίους και τα στίγματα. Τα κόκκινα ή τα κίτρινα.</strong><br /><strong><span style="color: red;">-----------------------------------------------------------------------------------------------</span><br /><span style="font-size: 85%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size: 85%;">Σχόλια<br /><span style="color: red;">*</span>Όποιος διατεθειμένος να την αντηχήσει. Ως αντηχείον. Ίδιας φύσης. Οι περισσότεροι. Ασθενείς. Της χώνης. Και του κορεσμού .Των πρόσκαιρων .Και των θνητών. Σκιών Των μητροπόλεων. Θορυβοποιοί. Αντί σιωπής. Στη θέα του ήλιου. Με ορίζοντα Κι όχι με κτίρια. Ή στα ρουμάνια των βουνών. Ανάμεσα σε δέντρα. Αιωνόβια. Ακίνητα.<br /><span style="color: red;">------------------------------------------------------------------------------------------------------------</span><br /><span style="color: red;">**</span> Η σκόνη τους σε κάποια λευκά μαλλιά. Στα γηρατειά. Και στα βιβλία. Τα σχολικά. Αναφορά.Κι η ποίηση των ονομάτων τους: Άνοιξη. Καλοκαίρι. Φθινόπωρο. Χειμώνας. στις γαλαρίες θα ασθενεί «Εκάτης Ψυχικά».(Θεάς. Του Άδη. Με τη σημασία της Απομακρυσμένης. Στο σκοτάδι νυχτίδρομος. Και με σκυλιά. Που αόρατα. Αλλά μ’ τ’ αλυχτίσματα στ’ αυτιά σου. Μόνιμα.) Και θα λιποτακτούν από τα χαρακώματα της Κοινωνίας της Αγοράς. Εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών. Του 21ου αιώνα . Όπου στον χόλο τους η ανθρωπότητα .Απλώς επειδή η βίωση των επιπτώσεών τους στον ενεστώτα μλάμε για το αληθώς δυσοίωνο μέλλον του πλανήτη. Ενώ αυτό έχει έρθει. Ήδη.<br /><span style="color: red;">-------------------------------------------------------------------------------------------------</span></span><br /><span style="color: red;">12. Πωλείται Παλιά Φύση:</span> Σε ελληνικό νησί. Μετά την αγορά έναντι ευτελούς τιμήματος αναμνηστικού μ’ όστρακα και κοχύλια. Οραματίστηκα πως στις Διαστημικές Αποικίες. Αλλά και στις Μητροπόλεις που επιβίωσαν των Κλιματικών Αλλαγών του πλανήτη. Η Φύση είδος πολυτελείας. Ανυπολόγιστης αξίας. Και την πωλούν πολυκαταστημάτων αλυσίδες. Σε βιτρίνα. Όπου αναγράφει «Παλιά Φύση» η πινακίδα: Και με της Κόκας Κόλας χορηγία. Και πρόσβαση σε αυτήν για το κοινό στις Πόλεις Εδάφους μονάχα στα Ειδικά. Του Κόσμου. Του Παλιού. Μουσεία. Ενώ στις Πόλεις Αέρος η πολιτικο-επιχειρηματική– πλουτοκρατία και οι διασημότητες της Μαζικής Ψυχαγωγίας την αποκτούν με μέγιστη ευκολία. Και την επιδεικνύουν ως ιδιοκτησία. (Στις Πόλεις Εδάφους. Ούτε δείγμα. Λόγω της μόλυνσης και της χημείας). Και οι πολιτικοί. Οι διά παντός κλεψίφρωνες αγορητές. Ενημερώνουν πως η έλλειψή της οφείλεται στην απόφαση της Υπηρεσίας Κατά της Πρόκλησης Πραγματικής Συγκίνησης λόγω αυξημένου αριθμού αυτοχειριών στη θέασή της. Αντί της παραδοχής της έλλειψής της και πως αυτοί οι καταστροφείς της.<br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<span style="color: red;">13. Σοφία σε τόπο εγκλήματος:</span> Τα θύματα. Κι οι μάρτυρες. Χρειάζονται το δέος π’ άβαθο για τους φονιάδες. Από τον φόβο πως δικό μας πρόσωπο. Που μόνο αποφασίζει. Για το Καλό και το Κακό.<br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<span style="color: red;">14. Ανθρώπινα Νερά Στον Ήλιο</span>: Σε Σελήνη πλήθουσα ακόμη τραβιόμαστε. Σαν τα νερά. Παρόλη την ηλεκτρική μας απόκρυψη στο Σύμπαν<span style="color: red;">*.</span> Και τη φωτορύπανσή μας. Που μας αποστερούν τη θέα και καταντούν τον έναστρο ουρανό θολό κλωβό. Μια φωτορύπανση. Που μας συνδράμει. Ως πένητες. Στο πνεύμα. Αγνωσία. Ώστε ανεπίγνωστοι να παραμένουμε. Πειθήνιοι. Γιατί η αρχή του ουρανού από τη γη. Κι εμείς πλέουμε μέσα του εν ζωή. Σε αειδίνητο πλανήτη. Και η προέλευση της ύπαρξής μας. Στη θνητή ζωή μας. Δεν αποτελεί. Πράξη Υπέρτατη. Του Ευφυούς Σχεδιασμού ενός Θεού. Αλλά τυχαία. Μορίου. Δαιμόνιου αντιγραφέα. Κυρίαρχου σε μείξη νουκλεοτιδίων. Αμινοξέων. Αζώτου και Άνθρακα. Που ανέπτυξε μεταβολισμό κι εκκίνησε τη ζωή απ’ του νερού τα σπάργανα. Σε ένα θειώδες υπόγειο λίκνο που και το μεσαιωνικό όραμα της χριστιανικής Κόλασης. Μπροστά του. Λίγο. Κι εμείς; Ανθρώπινα νερά. Στον ήλιο.<br /><span style="color: red; font-size: 85%;">--------------------------------------------------------------Σχόλια---------------------</span></strong><br /><strong><span style="font-size: 85%;">--<span style="color: red;">-*</span> Μαζί, βέβαια, και με τα επτακόσια χιλιόμετρα. Στρώματα. Της γήινης ατμόσφαιρας. Μ’ ονόματα σκληρά σαν τον αέρα που φέρουν και τον Πάγο. Κι ορίζουν τα όριά μας με το Χάος: Τροπόσφαιρα . Αυτήν που υπάρχουμε τα σύννεφα κι εμείς. Με ποταμούς νερού. Που στη συννέφειαν έργο. Και πιο ψηλή. Ή πιο χαμηλή. Αν έχουμε χειμώνα. Ή θέρος.Στρατόσφαιρα. Μεσόσφαιρα. Ιονόσφαιρα.Θερμόσφαιρα. Κι Εξώσφαιρα. Αυτήν που μπουσουλίσαμε στο Χάος. Η Σκάλα μας στο σκότος. (Ή άσκαλοι από τρόμο;).</span><span style="color: red;">-------------------------------------------------------------------------------------------------</span><br /><span style="color: red;">15. Φύση Τραυμάτων:</span> Άλλες οι μελανιές του παιχνιδιού κι άλλες της βίας.<br /><span style="color: red;">--------------------------------------------------------------------------------------------<br />--16. Αναφορά Ενός Έμπειρου Ψυχών:</span> Τα παιδιά μικροί άνθρωποι στην πρώτη τους ηλικία. Όχι δύσκολα λοιπόν ένας Έμπειρος Ψυχών μπορεί να οραματιστεί τη θέση τους στον κόσμο της ενήλικης χορείας. Κι αυτό μεγάλη τυραννία. Που όχι πάντα με επιτυχία αποκοιμίζει η αντικαταθλιπτική μου πανδαισία. Θυμάμαι ένα αγόρι σε σκαλιά σχολείου<span style="color: red;">*.</span> Στο κέντρο της Μητρόπολης. Γεράνι σε μπαλκόνι που το θαυμάζεις επειδή ανθίζει. Και δίχως το νερό. Με μάτια. Κατράμι. Και βλέμμα βυθό. Που θες να πεις: «Μη φεύγεις θάλασσα». Και το είδωλό του είδα ενήλικα. Ψυχή της ποικιλίας του ανθισμένου σε τέτοια ανήλιαγη Μητρόπολη γονιδίου μεταφοράς του νευροδιαβιβαστή της ντοπαμίνης. Υπεύθυνης της εξωστρέφειας. Με την ονομασία. 5HTTLPR. Που τάσεις προκαλεί αυτοκαταστροφής. Και βία. Αλλά και με έλλειψη επαρκούς σεροτονίνης. Υπεύθυνης για την πλήρη ακινησία των δεκαπέντε μυών που σχηματίζουνε το γέλιο. Και αιτία θλίψης. Σε περιβάλλον δομημένο. Ψυχή που με. μολύβι θα επιμένει. Και θα γράφει. Σε ημερολόγιο καταστρώματος χωρίς καράβι. Ψυχή. Που με το χέρι του θα γράφει. Τα γράμματα. Που ουρλιαχτών του άσυλα.<br /><span style="font-size: 85%;">-----------------------------------Σχόλια---------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">*</span> Το μόνο που περπατούσε. Όλα τ’ άλλα γύρω του ανάλογα με τα τετραγωνικά των διαμερισμάτων τους πολλαπλασίαζαν την οργή τους σε τρέξιμο ενήλικο. Όχι παιχνιδιού. Αλλά σκληρό και επίπονο. Που αν χτυπάει. Ή ματώνει. Αδιάφορο.</span><br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">17. Εξήγηση βλεμμάτων</span>: Όποιος αγαπάει με κόρες χαρούμενου σκυλιού. Όποιος μισεί με κόρες τυφλού γατιού.<br />-----------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">18. Εσωτερική Ακοή</span>: Η εσωτερική ακοή σαν ήχος του βυθού. Και μακρινή. Και δίχως ακοή ακούς με αυτήν. Απότομα αν τη χάσεις μαζί της ζεις. Και μακριά από τον κόσμο οι απόηχοί του πιο ευκρινείς. Όπως του Μάρτιν Χάνετ oι Ηχογραφήσεις. Της Σιωπής. Πριν γίνει των «Ταξιαρχιών της Χαράς» ο ηχολήπτης. Κι ο Ιαν Κέρτις μας χαρίσει σύγχρονα ποιήματα. Απ’ τα οποία κατανοείς της ποίησης την αυτοκτονική τη φύση. Σε μια Ανθρωπότητα με όραμα τη φήμη. Και τα χρήματα.<br />---------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">19. Παιχνίδι Που Στράβωσε</span>: Ευκολότερη η απόκρυψη ενός εγκλήματος απ’ τα παιδιά. Γι’ αυτά δεν υπάρχει έγκλημα. Αλλά παιχνίδι που στράβωσε. Ξαφνικά. Ίσως αυτός να είναι κι ο λόγος που οι σύγχρονοι εγκληματολόγοι χρησιμοποιούν κούκλες. Ζωγραφική. Και παζλ. Στα δωμάτια των ανακρίσεων.<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">20. Ανθρώπινοι Βράχοι</span>: Δεν πιάνομαι στη νοερή ζωή σε θάλασσα μαινόμενη από βράχους. Αλλά απ’ ανθρώπους. Πιο ενδιαφέρον να είναι αυτοί συμβολικοί αντάξιοί τους. Ούτως ή άλλως κομμάτι τους η ανθρωπότητα. Στη χημική της σύσταση. Και συγγενής. Μ’ όλη τη φύση. Και τα πλάσματά της. Όπως με τα ερπετά. Που φέρει τον εγκέφαλό τους. Αυτόν που λέμε. Αρχαϊκό. Και τον κατέχει ο αρχέγονος εαυτός της. Τον έναν από τους τρεις. Τους απλωμένους. Σε δύο ημισφαίρια. Κι η σύνδεσή τους με του μεσολόβιου. Τη γέφυρα. Που σαν κοπεί ο Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον θα ξαναγράψει την ιστορία του Δόκτωρ Τζέκυλ και Μίστερ Χάιντν. Ή με τελώνιο θα μιλάει σε μπουκάλι. Βαρώντας. Μορφίνα. Σε σοκάκι. Σε εκατομμύρια. Ίνες. Που απεικόνιση του Σύμπαντος. Ως επαναλαμβανόμενο. Είδωλο. Αέναου. Καθρεφτίσματος.<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">21. Ανεπίστρεπτος Ίσκιος</span>: Αν επιθυμείς τις οδούς των οιωνών όμως το όνειρο ασθενεί η οδύνη των δεσμών και η πραγμάτωση στον ύπνο σου. Θα ’ρθει η στιγμή. Που απ’ την πόρτα των δεσμών. Στον ξύπνιο σου. Δεν θα ξαναεπιστρέψει ο ίσκιος σου. Αλλ’ ένα σώμα που θα κινείς ως ανδρείκελο. Και οι κλωστές αγοραστές και κόκκινης γραμμής σε φαρμακείο. Με κουκλοπαίκτη συνταγή. Απ’ ιατρείο.<br />-----------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">22. Νεαροί Φονιάδες:</span> Ο ενήλικος νόμος αποστρέφει το πρόσωπο απ’ τους νεαρούς φονιάδες για να μην αποδεχτεί πως ο Παιδικός Κόσμος ανύπαρκτος<span style="color: red;">*.</span> Όπως και στους ενήλικες φονιάδες καβάντζες οι ψυχές τους πειρατών<span style="color: red;">**</span>. Με Ανεξερεύνητο γονιδιακό χάρτη. Συχνά με πολλών χρωμοσωμάτων Υ την εμφάνιση. Και νευρολογική ανωμαλία. Στη μορφολογία και τη βιοχημεία του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου. Διαταραγμένους νευροδιαβιβαστές. Όπως ελάττωση του κυρίου μεταβολιτή CSF 5- HIAA και μειωμένη 5-ΗΤ λειτουργία στο μεταιχμιακό υποθαλαμικό σύστημα. Και αναλόγως των συνθηκών του βίου (Σεξουαλικής κακοποίησης. Βίας. Ανέχειας. Και κουρνιαχτού.). Και του Περιβάλλοντος (Υψηλών ποσοτήτων μετάλλων. Όπως μολύβδου. Και χαλκού. Στο πόσιμο νερό). Πολλή υγρασία. Και χαμηλό βαρομετρικό. Τραυματισμών στο κεφάλι με μεγάλη ζημία στους προμετωπιαίους λοβούς. Ή στο θυμικό. Ένα παιδί αφαιρεί μια ζωή σαν να πίνει νερό. Γιατί στον εγκέφαλό του, όπου για τον Αλήτι, η ψυχή μ’ ατσάλι έχει χτιστεί η πόρτα στων συναισθημάτων τη γραμμή. Αυτή που συγκρατεί τα κτήνη εντός μας. Από το μακελειό μας.<br />-------------------------------------------<span style="font-size: 85%;">Σχόλια---------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">*</span>Των ενηλίκων επινόηση για να απαντηθεί πώς συναισθήματα ή στάσεις ζωής- πραγματικής επιστημονικής φαντασίας- ατονούν με την καθημερινότητα των ονείρων της ενηλικίωσης- Καταξίωση- επαγγελματική και προσωπική δημοφιλία.Τα παιδιά άνθρωποι στην πρώτη τους ηλικία.</span>-------------------------------------------------------------------------------------------------<br />* * Ας μην τη συμφέρει την καθεστηκυία πολιτική παγκόσμια τάξη που κονομάει να καταστέλλει το Κακό. Το οποίο θρησκευτικά κι όχι επιστημονικά ορίζει. Ενώ σε ανησυχητική συχνότητα την Ύβρη και την Άτη- από οικειότητα- τις προσπερνάει. Και πριν από το έγκλημα ή την τραγωδία σαν κήπο τις φροντίζει. Σε σπίτια και θεσμούς της. Αδιάφορη.<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">23. Ξοπίσω Από τον Ρεμπό:</span> Τα βιβλία καταστρέφονται απ’ το φως. Γι’ αυτό και ο αναγνώστης τους μ’ αυτήν την κιτρινίλα. Τ’ ανθρώπου. Με μέρα του τη νύχτα. Δίχως νυχτόβιου την ασπίδα. Ως νυχτοπλάνητας ξοπίσω απ’ τον Ρεμπό. Όταν της ποίησης το μολύβι εγκαταλείπει λαθρέμπορος Ανθρώπων για να γίνει. Τα βιβλία καταστρέφονται απ’ το φως. Γι’ αυτό κι ο αναγνώστης τους μ’ αυτήν την κιτρινίλα. Τ’ ανθρώπου με μέρες νοσηλείας κι ας χαίρει από υγεία. Ως νυχτοπλάνητας ξοπίσω απ’ τον Ρεμπό. Όταν της ποίησης το μολύβι εγκαταλείπε. Λαθρέμπορος Ανθρώπων Για να γίνει.<br />-----------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">24. Αγγελία Για Αυθεντικούς Ήχους Τρένων:</span> Αναζητάω ήχους από παλιά τρένα. Όχι απ’ τα μαγνητικά και σχεδόν εναέρια. Τις μονάκριβες ταινίες μου απαλλοτρίωσαν Λεηλατητές Ήχων Παλιών που σβήστηκαν με πρόσχημα τα απλήρωτά τους τέλη. Ώστε πλουσίων να επενδύουν το τραπέζι. Και. Δυστυχώς. Όλοι ακούν τον τεχνητό της ράγας. Ή αυτόν που γίνεται από χείλια. Και ζω απ’ αυτήν την εργασία. Σιβηρικός Ψυχών στη Νύχτα. Θεά που σκιάζονταν κι ο Δίας.<br />25. Πεζών Τρόμος: Δεν περπατάω. Μετά την εποχή που προπορευόμενοι πεζοί γυρίσαν’ με τρόμο στη μεριά μου και είπαν: «Σε νόμισα. Σκυλί. Π’ από ερημιά έχει αγριευτεί». Στο σπίτι μου γυρνάω.<br />-------------------------------------------------------------------------------------------------</strong></div><div align="center"><strong><span style="color: red;">26. Συμβουλές Στο σφαγείο Της Μητρόπολης:</span> Για να επιστρέψεις. Στη Ζωή. Έστω σε κλίνες βετεράνων. Ως έξεδρος φρενών από τον Διάολο των χριστιανών πέσε σε κάθαρμα λοχία. Ψυχή της Αιχμηρής Γωνίας. Που προεξέχει στο Κακό. Και κάτι παραπάνω. Με χάρτη στο Χάος γονιδιακό εργάτη. Αγέρωχο κεφάλι. Ή παρανόμου. Που πήδηξε τον φράχτη. Ή τυχοδιώκτη. Μ’ ίδια ρούχα. Στους ζην τους χαλεπώς από την κούνια. Λύκος εν δράσει που τον φαντάρο του δεν χάνει. Όχι απ’ αγάπη και καθήκον<span style="color: red;">*.</span> Αλλ’ από στάση ντομπροσύνης. Που στ’ όνομα του μάταιου θα ζήσει στο σφαγείο. Κι ο λόχος του επίσης. Κι οι οδηγίες στους στρατιώτες του σαφείς: «Χαμαί στο χώμα. Όπως ξεκινήσατε την Εποχή των Δεινοσαύρων. Σκουλήκια Ακόμη. Κι αν μπούμε μπρος. Τρέξτε συνέχεια. Και σε λαγούμια απ’ οβίδες να θαφτείτε ως το στόμα. Και ασπίδα βάλτε Ένα πτώμα. Κι από τους νεκρούς να παίρνετε παγούρια. Φαΐ. Μορφίνα. Μα μη τους βλέπετε στα μούτρα Πετάει απ’ τα μάτια η ψυχή σαν πεταλούδα. Κι αν είστε από εξοχή κΚι από επαρχία θα τα ’χετε μπουχτίσει τα ψοφίμια και δεν θα νιώσετε. Τίποτα»-------------------------</strong><br /><strong></strong><br /><strong><span style="font-size: 85%;">Σχόλια--------------------------------------------------------------------------</span></strong><br /><strong><span style="font-size: 85%;"><span style="color: red;">*</span> Οι Λοχίες Ψυχές Της Αιχμηρής. Γωνίας. Πιστεύουν πως αυτά στα σάλια. Εθνικόφρονων γελοίων. Συμμάχων των εταιρειών- Καθεστώτα του Θεού. Στη χάραξη. Απ’ την Εποχή του Χαλκού. Πολιτικής πανώλεθρης. Και επιθετικής. Προς αύξηση ορίων. Και δημιουργίας</span> αυτοκρατοριών με φρόνημα Αρίων. Για οικονομίες. Άκοπες. Πολέμων.<br />-----------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: red;">27. Αποδεικτικά Στοιχεία Ανήλικων Δολοφόνων</span>: Το παιδί δολοφόνος διατηρεί. Πυκνά. Ημερολόγιο. Κι οι ζωγραφιές του τα σχεδιαγράμματα τόπων εγκλήματος. Αν θες παιδί να σου μιλήσει βαλ’ το απλώς να ζωγραφίσει.</strong></div><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: red;">συνεχίζεται</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-5698568336808964254?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-27602812278512067902009-08-30T10:15:00.000-07:002009-08-30T15:42:29.661-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_1EsifyS4w28/SpsAQ2bJuYI/AAAAAAAAONk/REOdCHiMq8Y/s1600-h/ZQ9.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375890869684124034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 236px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1EsifyS4w28/SpsAQ2bJuYI/AAAAAAAAONk/REOdCHiMq8Y/s400/ZQ9.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><br /><div><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Ες μέλλον. Όπως οι μητροπόλεις. Θα υψώνονται. Για να μας χωρέσουν. <em><span style="font-size:100%;">(Αφού ο υπερπληθυσμός. Το σοβαρότερό μας ζήτημα)</span></em>. Και στις Πόλεις Εδάφους. Θα είναι πάντα. Μια μέρα τεχνητή. Ούτε και νύχτα. Ούτε και μέρα. Που για τον <em>Σκοτεινό</em>. Ένα και το ίδιο πράγμα. Κι εμείς καταργήσαμε. Εξαιτίας του τεχνητού φωτισμού. Από τόσες πηγές. Κι όχι από τον ήλιο. Που δύσκολα θα φτάνει από τη μόλυνση. Στον πάτο. Οι επαναστάτες θα ζουν στα πρωινά. Και στις Πόλεις Αέρος. Ακόμη κι αν δεν το δικαιούνται. Λόγω τάξης. Ή γονιδιακά.</strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:arial;font-size:180%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:arial;font-size:180%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:arial;font-size:180%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:arial;font-size:180%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><div align="center"><span style="font-family:arial;font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ ΤΕΛΟΣ</strong></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-2760281227851206790?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-72133801909609342352009-08-30T10:14:00.000-07:002009-08-30T10:15:30.325-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Μόλις στον εγκέφαλο σβηστεί. Κι ο τελευταία σάλα. Μιας ζωής. Και βεβαιωθεί. Η αναχώρησή μου. Ως ψυχή. Στου Χάους. Θα ξαναβρεθώ. Το λίκνο.<br /><br />Στο σύμπαν μιας μήτρας. Πριν η Γη. Κάνει στον Ήλιο της. Το γύρο.<br /><br />Το αίτιο. Δηλαδή. Κάθε ζωής.<br /></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-7213380190960934235?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-35423641647708996472009-08-30T10:13:00.000-07:002009-08-30T10:14:14.113-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Μία φορά. Γεννιέσαι. Και πεθαίνεις. Κι αν είχες έργο. Πνεύμα και ήθος. Συναισθημάτων. Και πάθη. Επί της γης.<br /><br />Η μόνη δεύτερη ζωή. Ή τρίτη. Που θα ζήσεις. Θα είναι να σε θυμούνται. Οι ζωντανοί.<br /><br />Μην περιμένεις. Το θάνατο. Λοιπόν. Να ξεψυχήσεις.<br /><br />Σου χει συμβεί. Ενώ εν ζωή.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3542364164770899647?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-31413570888716696282009-08-30T10:12:00.000-07:002009-08-30T10:13:33.168-07:00<span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-family:times new roman;"><strong><span style="font-size:130%;">Στο θάνατο. Ο εγκέφαλος. Τα φώτα. Στα τούνελ. Των νευρώνων του. Αργοσβήνει.<br /><br />Με λάμψη μέγιστη. Στο τέρμα. Απ’ την προσπάθεια. Να δύσει. Έναν οργανισμό. Που έχει ζήσει.<br /><br />Γι’ αυτό και η ιστορία η κοινή: Το τούνελ. Με τη φωτεινή. Την έξοδο. Σαν πόρτα. Απ’ όσους ξύπνησαν. Σε κώμα. Απ’ όσους. Έφτασαν. Στο χείλος. Και δεν τους δέχτηκε. Το Χάος.<br /><br />Κι ίδιο το φως. Π’ αντικρίζουμε. Στη γέννα. Μετά της μήτρας. Την εννιάμηνη συσκότιση. Δακρύω βλέφαρι. Απ’ την έκπληξη.<br /><br />Και αυτοί οι άξιοι. Φυσικοί. Οργανισμοί. Δεν επανήλθαν. Από θαύμα.<br /><br />Η Ιατρική. Μεστή επιτευγμάτων. Και ανακαλύψεων. Εργουργεί.<br /><br />Ενώ επιστημονικώς, οι Ασπίδες μας. Οι βιολογικές. Ισάξιες Φυλών Ερήμου. Που μάχονταν. Ανέμους. Σαν να ήταν. Λόγω δέους. Πολεμιστές. Σθένους γενναίου.<br /></span> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3141357088871669628?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-84414449571181577092009-08-30T10:11:00.000-07:002009-08-30T10:12:34.078-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Της μνήμης. Υλικό. Και από τη σκέψη. Γι’ αυτό. Και σε εραστών. Τη μέθη. Με μούτρα αγέρωχα.<br /> Προς Δαίμονα. Γενναίοι αφανισμένοι.Υπέροχα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-8441444957118157709?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-65300664703332195142009-08-30T10:10:00.000-07:002009-08-30T10:11:29.954-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Αν μερικά αρκτικόλεξα. Σας τα προφέρω ολόκληρα. Όπως Περιοχές Υψηλού Πρασίνου.<br /><br />Εις γνώση σας θα θέσω γρηγορότερα. Πώς έχει πλήξει. Τον πλανήτη. Η Ανθρωπότητα.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6530066470333219514?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-37500233895834213252009-08-30T10:09:00.000-07:002009-08-30T10:10:26.550-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Η μνήμη μου. Ανάκατος. Βυθός. Από κολυμβητών τα σώματα.<br /><br />Κι όχι από κύματα. Πόντους. Ποτάμια. Πηγές. Και λίμνες. Αλλά και δάκρυα. Που. Των ανθρώπων. Χάρισμα.<br /><br />(Αφού υπαρκτά. Αλλά ανείδωτα. Στ’ άλλα τα πλάσματα).<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3750023389583421325?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-35519576342408573752009-08-30T10:07:00.000-07:002009-08-30T10:09:39.026-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Στις εντατικές. Των Μητροπόλεων. Και στα νοσοκομεία. Με πάγια. Προσωπικού. Τη χρεία*.<br /><br />Ονειρεύομαι.<br /><br />Πως διορίζω. Απ’ της ζωής μου τα Φερεφάττια. Συμμοριών. Γιατρούς. Που Ιατροτέχνες. Και του Ιπποκράτη. Τέκνα. Άξια.<br /><br />Που φαρμακεύουν τι εις τον ποταμό. Και σταματούν αιμορραγία. Με τα ψιλά. Και με μια βότκα,. Και βρότους καθαρίζουν. Με χειρουργού. Δεξιοτεχνία. Επαναφέρουν ώμους. Και σαγόνια. Και μύτες. Ράβουν και κόβουν. Με μαχαίρια. Και του ραψίματος βελόνα. Και ράμματα κλεμμένα. Από μια φίλη. Νοσοκόμα. Μέχρι και νάρθηκες. Με ξύλα. Πάχνη. Σε δέρματος. Το τραύμα<br /><br />Και αν. Στις Πόλεις Εδάφους. Δεν είχαν γεννηθεί. Θα ήταν. Άριστοι. Γιατροί. Μπορεί. Και υποψήφιοι. Βραβείου Νόμπελ.<br /><br />Προς το παρόν. Ως Ανεπίτακτοι. Χορεύουν. Νυχτομαχώντας. Με ταράτσα.<br /><br /><br />(Η γνωριμία μας. Ως άθυρμα. Από χύμα. Με άσφαλτο. Στο δέρμα μου. Για μίλια.<br /><br />Που σένιαραν’ να πάω στην εργασία. Κι εγώ τους το ξεπλήρωσα. Με ποίημα.<br /><br />Και συμφωνία. Οι στίχοι. Να τους ράψουνε το στόμα.<br /><br />Και με χαρά<br /><br />Δίνω μεγάλη σημασία. Στην κριτική της αλητείας).<br /><br />---------------------------------------------Σχόλια----------------------------------------------------------------------------<br /><br />*Στον χρόνο τον άπαντα.<br />Τα κρατικά. Κονδύλια.<br />Προορισμένα. Στων υπουργείων Αμύνης. Και Δημοσίας Τάξης. Τη μάταιη εξοπλισία.<br /><br /> Και. Στους κυβερνητικούς. Για να χλιδαίνονται. Ασκώντας εξουσία. Απ’ ενυδρεία.<br />Οι Εν Τέλει. Που τέλη πράττουν. Και τους χαλεπών ζην.<br />Και τους κατάδρομους.<br />Στενάζουν.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3551957634240857375?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-61587969583401957442009-08-30T10:06:00.000-07:002009-08-30T10:07:33.314-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Βρίσκω. Τους ανθρώπινους. Αδέσποτους. Σκύλους. Εκεί. Που η τελευτή μου. Ως ίσκιος.<br /><br />Πίσω μου. Ούτε μακριά. Ούτε κοντά.<br /><br />Και δεν τους θυμίζω. Ποτέ το σπίτι τους. Ούτε γρυλίζω. Μες στον ύπνο τους.<br /> Και με αγαπούν πραγματικά. Που γράφω γι’ αυτούς. Στον τοίχο τους: Θέλουμε μπόγιες με καρδιά.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6158796958340195744?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-31077979545042691202009-08-30T10:05:00.000-07:002009-08-30T10:06:33.513-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Πριν να τον βρουν. Καθισμένο. Νεκρό. Έξω από το δημόσιο γιατρό. Είχε χαρίσει ελευθερία. Σε όλα τα Πουλιά. Της Συντροφιάς. Που ’ χε. Για Χρόνους. Ως φαμίλια*.<br /><br />Κι ήταν πολλά. Τον ουρανό μελάνωσαν. Κι οι γείτονες σωστά. Οιωνιστήκανε.<br /><br />Και . Τα Παιδιά. Της γειτονιάς. Αγγάρους στείλανε. Στους συγγενείς. Και κραύγασαν: «Το σκάσαν’. Τα πουλιά ’του Ζαχαρία».<br /><br />Κι έτσι κατάλαβα πώς γράφτηκε η αρχαία ελληνική μυθολογία. Εξαίσιας φαντασίας. Και πιο διδαχτικής απ’ τα ιερά βιβλία. Της Χριστιανικής. Που Εκπέσαμε. Εκκλησίας.<br /><br />Γράμμα κενό. Ως καθεστώς. Κι όχι ως θρησκεία.<br /><br />---------------Σχόλια--------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />*Η εξήγησή της πως στο βίο του με ανθρώπους τον έπιανε αφωνία;</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3107797954504269120?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-89778831609423348552009-08-30T10:04:00.000-07:002009-08-30T10:05:25.742-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Η αλληλογραφία. Στο Νέο Ανθρώπινο Κόσμο. Επαναστατική πράξη.<br /><br />Για τον καταναλωτικό άνθρωπο. Τον δούλο τεχνηέντως. Τον ερημόλαλο σε λεωφόρο. Η μόνη του πια αλληλογραφία. Οι συναλλαγές των τραπεζών. Και οι λογαριασμοί. Των δημοσίων υπηρεσιών.<br /><br />(Πραγματική παρηγορία. Του διαδικτύου ή των κινητών η αλληλογραφία. Ότι του τραύματος γραφή. Θα ασκείται αιωνία).<br /><br />Εξαίρεση. Απάτριδων. Οι καρτ ποστάλ. Με της εστίας τους. Τοπία. Και τα ευχετήρια. Με εκκλήσεις. Για λεφτά. Αλλιώς απελπισία.<br /><br /><br />Π’ ενώ τη γλώσσα δεν την ξέρεις. Τη μαντεύεις. Στην ταραγμένη τους γραφή.<br /><br />Και τα πατημένα. Γράμματα.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-8977883160942334855?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-43957341046975002642009-08-30T10:01:00.000-07:002009-08-30T10:02:58.571-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Ο εγκέφαλός μας. Το οικητήριο. Της ψυχής. Ο μέγιστος. Του Σύμπαντος. Αλχημιστής.<br /><br />Με γκάμα. Απ’ οίστρους. Μουσόληπτους. Ως φονικούς. Αν στους προμετωπιαίους λοβούς. Όπου το κέντρο των αναστολών. Ελάττωμα. Ή πληγή.<br /><br />Σαν σκοτεινιάσει. Η πλευρά. Η αριστερή. Ο άνθρωπος. Βεβαιωμένα. Αρπακτικό. Τα μάτια του. Δύο κόγχες. Στου κεφαλιού τις άκρες.<br /><br />Αν και στις πρωτόγονες κοινωνίες. Όπως μαρτυρούν. Οι οικισμοί. Πλάσμα ειρηνικό. Και χωρίς τείχη.<br /><br /><br />Τι άλλαξε. Άραγε. Η κοινωνία. Στην ανθρώπινη φύση;</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4395734104697500264?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-12568629486057667102009-08-30T09:59:00.000-07:002009-08-30T10:00:53.197-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Από την Κοινωνία. Κανένα νέο. Κι εγώ. Ενα πειραγμένο φρένο.<br /><br />Πίσω μου. Κλείνουν. Έντεκα. Πόρτες. Φυλακής. Και κλαίω. «Νικόλα. Είσαι στη στενή». Μου λέω.<br /><br />Και όλος στεγνώνω. Είχα. Να πάω. Στη Γ’ πτέρυγα ψηλά. Να διασχίσω είχα κελιά. Κορμιά. Και μάτια. Στοιβαγμένα.<br /><br />Κι είχα στο νου. Τα αμερικάνικα. Τα έργα. Πως θα με βρίζουν. Και σεντόνια. Θα καίνε. Με αναπτήρα. Ή θα χτυπάνε. Με δύναμη. Τα σίδερα.<br /><br />Κι αντί. Γι’ αυτό. Μια ησυχία Μέσα σε τάφο. Ζωντανός. Για δέκα ευρώ. Που πήρα από περίπτερο. Για δόση. Ως μακροχρόνιο. Πρεζόνι.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1256862948605766710?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-44880253900026823872009-08-30T09:57:00.000-07:002009-08-30T09:58:09.612-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Μεγάλος έρωτας. Μόλις μισείς. Ότι ερωτεύτηκες.<br /></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4488025390002682387?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-4916906119872627212009-08-30T09:56:00.000-07:002009-08-30T09:57:29.667-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Η αγαπημένη ασχολία μου. Στη θάλασσα. Να κάνω βουτιά. Και να κρατάω αναπνοή.<br /><br /> Βαλσαμωτική. Αυτή η απόλυτη ησυχία. Μετά το σάλαγο. Στα αυτιά μου. Απ’ τη Μητρόπολη όπου η τοίχινη σπηλιά μου.<br /><br />Με μόνους ήχους. Της άμμου. Που τρίζει στα κύματα. Και το βυθό. Και τα ανεπαίσθητα θροΐσματα. Απ' του νερού. Τα πλάσματα.<br /><br />Και κάνω έκκληση φορές να ξεχαστεί. Ο εγκέφαλός μου. Και ο μηχανισμός. Αυτοσυντήρησης. Να μην ενεργοποιηθεί. Κι ο θάνατός μου. Υπό αυτήν. Την απόλυτη σιωπή.<br /><br />Να βρει τον ναυαγό μου.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-491690611987262721?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-69622039347225353142009-08-30T09:55:00.000-07:002009-08-30T09:56:36.397-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Άκου. Σε ανθρώπινες φωνές. Τη στίξη τους. Και αν. Ήσουν ανίδεος Στη γραπτή. Νομίζω. Το ορυχείο σου.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6962203934722535314?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-16787524742833649032009-08-30T09:54:00.000-07:002009-08-30T09:55:49.276-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν οι ναζί. Αντρόπιαστα. Ανύψωσαν. Τον Αγκυλωτό Σταυρό. Στον Παρθενώνα. Κι έπεσε. Πείνα. Κι αρρώστια. Κι ο πατριάρχης. Της μητρικής οικογενείας. Με έξι παιδιά. Δεν τα ’φερνε βόλτα.<br /><br />Φρόνησε. Τα δυο μικρότερα. Να ζήσουν. Στον αδερφό του. Στην Πόλη. Με τα Μεταλλεία. Που η πείνα δεν θέριζε. Όπως στην Αθήνα.<br /><br />Κι έτσι τ’ απέστειλε με τρένο. Και τους παρέλαβε. Ψυχρόλογα Σαν ξένα. Το όμοιο αίμα. Κι απ’ το πρώτο βράδυ. Ξύλο και φοβέρα.<br />Καμιά τσίπα. Γι’ αυτήν. Την έλλειψη ξενίας. Και εν καιρώ. Αμείλικτου πολέμου. Όλα ξενόεσσα. Και σφόδρα παγωμένα.<br /><br />Κι ο Ζαχαρίας με την Άννα. Παιδιά. Ενός έρωτα. Μεγάλου. Που το ’σκάσε. Μακριά για να επιζήσει. Στη χαραυγή. Του εικοστού αιώνα. Καπνός έγιναν σβέλτα. Από το Σπίτι του Θανάτου.<br /><br />Μα νερτεροδρόμοι. Οι δρόμοι. Του πολέμου. Και σε ναζί βομβαρδισμό. Χαθήκαν’ μες στα πένθη. Τ’ αμάχου πληθυσμού. Βιώνοντας ανθρώπων κακουργίες. Τραχιές δοκιμασίες.<br /><br />Σε τόπο που ’χει πόλεμο. Τεκμήριο. Οι ηλικίες.<br /><br />Και πιο πολύ η Άννα. Ως κορίτσι. Ο Ζαχαρίας. Πλενόταν. Στα ποτάμια. Εκείνη. Μες στην ψείρα. Και βιασμένη. Από στρατιώτες. Που από την έχθρητα. Στη λύσσα.<br /><br />Κι ο πατριάρχης. Μαζί με την κυρά του. Και τα άλλα τα παιδιά του. Στον Ερυθρό Σταυρό. Με ανακοινώσεις. Τα έψαχναν στον χάρτη.<br /><br />Κι ακόμη κι όταν γύρισαν. Μετά από δύο χρόνια. Ο πατριάρχης. Δεν τη φουντάρισε. Την πίκρα.<br /><br /> Ότι ο αδερφός του. Είχε καρύδια. Σε τέτοια τραγωδία. Ενός πολέμου. Που μια χώρα. Αιματόεσσα. Και ερείπια.<br /><br />Να προκαλέσει άλλη μία. Που στη συλλογική. Την αγωνία . Απλή παρωνυχίδα. Αλλά γι’ αυτούς. Με σημασία.</strong></span><a name="1537871722618600973"></a><br /><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong><br />Σαν το στερνό. Καρφί. Στο φέρετρο.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1678752474283364903?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-45341834119455632302009-08-30T09:53:00.000-07:002009-08-30T09:54:42.215-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Άλλο μια καθημερινή. Άνευ εποχής. Κι αυτές οι μέρες. Τελευταία. Στίφη. Εχθροδαίμονα. Άνοιξης. Χειμώνα. Καλοκαιριού. Και φθινοπώρου. Ψεύτισμα.<br /><br />Και τόση υγρασία. Που παρακαλάς. Να μην είχες κόκαλα. Και ψάχνω τοιχομάχους. Να μου δείξουν. Να γρονθοκοπώ. Δίχως κατάγματα. Τοίχους. Και πρόσωπα.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4534183411945563230?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-70296225905827550412009-08-30T09:52:00.002-07:002009-08-30T09:53:46.989-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Είχα μια ταξιθέτρια. Στην παιδική μου ηλικία. Απ’ το αίμα μου. Το μητρικό.<br /><br />Μια συγγενέτειρα. Που μάνα μου. Στα μάτια. Μια πρόσφυγας. Που κόχλαζε κουράγια. Και. Που ’μαθε. Ανάγνωση -Γραφή. Από υποτίτλους. Στις ταινίες. Κι από σεντόνια εφημερίδες.<br /><br />Κι ακόμη τη θυμάμαι. Με φακό. Στην αίθουσα. Τη σκοτεινή. Τους θεατές. Να τακτοποιεί. Κι εγώ ξοπίσω της. Να βλέπω μια δουλειά. Τόσο σκληρή. Και ταπεινή. Σημαντική.<br /><br />Κι εκείνη. Σαν βασίλισσα. Που όριζε τη θέση θέασης. Στην αίθουσα. Και τη θέση. Που κράταγε. Αδειανή. Κοντά στην έξοδο. Για να μη χάνει κι εκείνη την ταινία.<br /><br />Και τους καθυστερημένους. Να οδηγεί με ησυχία. Ως θρόνο έβλεπα.<br /><br /> Πώς νοσταλγώ. Τις αυταπάτες. Της παιδικής μου ηλικίας. Που ως πραγματικότητα. Πιο ενεστώσα. Κι απ’ τη μορφή μου.<br /><br />Τη φωτογραφημένη. Στην αστυνομική ταυτότητα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-7029622590582755041?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-10058055392412793342009-08-30T09:52:00.001-07:002010-07-05T18:21:56.079-07:00<span style="font-family: 'times new roman'; font-size: 130%;"><strong>Μια αγάπη. Απόλυτη. Δεν έχω διηγηθεί. Δύο καρπών. Μιας προδοσίας. Που στης αγάπης. Τη βαθιά σιωπή. Νιώθεις ντροπή. Κι αμφιβολία. Για τρόπους. Που κοίταξες εσύ.<br /><br />Δυο φτερωτές ψυχές. Που για την τύχη. Ότι αγαπήθηκαν. Βουρκώνουν. Φορείς. Τόσης ουράνιας ευτυχίας. Που και η Γη. Στου πάθους τους. Τους χρόνους. Τη σταματούν. Όπως οι σβούρες. Που παίζαμε μικροί. Με ένα τους βλέμμα.<br /><br />Και για πολύ καιρό μετά. Κάθε μου μέρα. Τα πόδια μου κοιτώ. Μην ασεβήσω. Κι όσο μπορώ να αποδεχτώ. Πως την αγάπη. Θα τη ζήσω. Ως θεωρός τους λίγο λίγο.<br /></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1005805539241279334?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-16089606886102534332009-08-30T09:51:00.001-07:002009-08-30T09:51:59.855-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Στον Παλιό Κόσμο. Όταν ο προσφυγικός Οικιστικός Ιστός «Νέα Κάτι». Δεν είχε κατακλυστεί. Από ακριβά αγροτικά* . Και συγκροτήματα κατοικιών. Για το άπληστο. Νέο Χρήμα. Και τους αστέρες της μαζικής ψυχαγωγίας.<br /><br />Κι υπήρχαν δάση. Όχι ως ψωριάρικη οπτασία. Αλλά ρουμάνια. Και πλατάνια. Και δέντρα. Της αιώνιας διάρκειας. Πολλά. Κι αγριολούλουδα σπάνια.<br /><br />Κι αγροί. Με παπαρούνες. Και μαργαρίτες. Κι όχι εμπορικά κέντρα. Μαζικών αγορών. Αλλά ρέματα Χάροντα. Που ψιθυρίζανε. Της Άρτεμης. Τα κυνηγητά. Με νύμφες. Που ’χανε πέπλα. Για αιδοία.<br /><br />Το πατρικό του Ιάσονα. Συντρόφου μου. Στην παιδική ηλικία. Σαν αγροικία. Κι όχι σαν χωριού της πατρίδας.<br /><br />Αλλά του Μισισιπή. Γιατί ο παππούς του. Ως μετανάστης. Έζησε εκεί. Και το ’χτισε. Χωρίς ποτέ του να το δει. Κατά παραγγελία.<br /><br />(Του Ιάσονα η εξήγηση. Πως το κάνε ξεπίτηδες. Να εκδικηθεί. Τον τόπο του. Που φτωχικός. Και κυβερνημένος δίχως όραμα Με κτίσμα της Αμέρικα του Νότου. Απόδειξη του νόστου).<br /><br />Σε αυτήν, λοιπόν, την αγροικία. Όταν υπήρχε ορίζοντας.<br /> Πριν να πλακώσει. Η Μήδεια. Με δηλητηριασμένο. Φόρεμα. Και το μαχαίρι. Της αρχαίας ιέρειας. (Γι’ αυτήν ακόμη δεν αντέχεται να γράψω ιστορία.).<br /><br />Τα δειλινά μουχρώματα. Αξέχαστα.<br /><br />Ακόμη και τώρα. Που στη θέση του. Πολυτελής οικία.<br /><br />Τα ποταμόπλοια του Μπάρμπα- Μπεν με νέγρων μελωδία.<br /><br /><br /> Κι εμείς. Είκοσι διάολοι. Που κάναμε. Ησυχία.<br /><br />-----------------------------------Σχόλια------------------------------------------------------------------------------------------<br />Τα οδηγεί. Ο Πλούτος των Προαστίων.<br />Δίχως να είναι εργαλεία της δουλειάς του.<br />Απλώς για να κάθεται- Ως Εποχούμενος- Ψηλά.<br />Και να υποδύεται τον μεγαλοκυνηγό.<br />Και τον μεγαλοτσιφλικά.<br />Στις Μητροπόλεις.<br />Και υπό τζάμια.<br />Φιμέ. Ίδια ασφαλίτικα.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1608960688610253433?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-44188320356503598082009-08-30T09:50:00.000-07:002009-08-30T09:51:08.464-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Νιώθω ανακούφιση. Που χείμασε. Ο καιρός. Ας ξέρω. Πως στη Μητρόπολη. Δεν είναι φιλικός. Για ράκια. Πέπλων ερείπια. Και οδοιπόρο. Και φτωχό. Που χειμοθνής. Εν ερημία.<br /><br />Πλημμυρισμένα σπίτια. Σε υπόγεια. Όπου οι διαβάτες. Δένουν τα κορδόνια. Και οι σχάρες. Εξαερισμών. Πρόχειρη σόμπα.<br /><br />Όμως, με ρούχα Δεκεμβρίου. Πέρασα αυτό το καλοκαίρι. Και είδωλό του ανήκουστο. Να κάτσει. Σε καθρέφτη.<br /><br />Και δεν αντέχεται. Το βλέμμα. Απορίας. Αγνώστων. Και γνωστών Περίοικων. Συναδέλφων. Περαστικών. Γι’ αυτό το ντύσιμό μου. Και τη δοκιμασία της απάντησης. Που δίνει διάλογος. Φανταστικός μου.<br /><br />Ο δριμύς χειμώνας. Στον εγκέφαλό μου. Που τον πιστεύω. Οικέτη στης ψυχής. Την κατοικία. Κι όσο αυτός με παγωνιά. Και με βαριά ενδυμασία. Για ταιριαστές περιβολές. Στις εποχές. Δεν έχω ελπίδα .</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4418832035650359808?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-66514123794398186922009-08-30T09:49:00.001-07:002009-08-30T09:49:52.761-07:00<strong><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;">Η καλύτερή μου φίλη. Ένα παιδί. Που. Μ’ Ενα κοχύλι της. Στ’ αυτί. Ανακοινώνει. Πως εν χειμώνι. Ακούει τη θάλασσα. Ακόμη. Και πιο πολύ. Τα κύματα.<br /><br />Ετσι ξεχνώ. Την απρόσκλητη. Όξινη βροχή. Στης Μητρόπολης. Την Κουζίνα της Κόλασης- Με όζον- διοξείδιο του άνθρακα κι αιθανόλη- Και το επίπεδο υγρασίας. Που χτυπημάτων. Απ’ τη νυχτερινή μου ιστορία. Φέρει ανάμνηση. Θαμπή. Αλλά αρκετή για να μορφάζεις στην αγρύπνια.<br /><br />Όπως αυτά. Από χοντρές. Που μάζεψα από μπράβους. Γιατί κατέβασα. Με ένα μπουκάλι. Μπίρα. Την όμορφή τους τζαμαρία Για την επίγνωση. Πως πλούτιζα ένα μαγαζί. Της Περσεφόνης. Που πούλαγε. Κορίτσια. Για πάρτι υψηλών προσώπων. Σε ολυμπιακά ξενοδοχεία.<br /><br />Ξεχνώ και τα κοχύλια. Πως φέρουν κέλυφος. Από σκληρό υλικό. Της φύσης ασβέστιο ανθρακικό. Όπου ο ήχος των κυμάτων. Σε επανάληψη. Πληροφορία. Που σε κάνει να αισθάνεσαι. Μικρός μπροστά στης φύσης. Τα εργοστάσια. Στα είδη που επιβίωσαν. Λόγω προσαρμογής. Κι επιλογής.<br /><br />Κι αισθάνομαι καλά.<br /><br />Μέχρι η μικρή. Να ενηλικιωθεί . Θα έχω κάποιον. Π’ όσα ξέρει. Θα του φαίνονται αρκετά. Για να μιλά. Σαν να διαβάζει παραμύθια. Φωναχτά.<br /> </span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6651412379439818692?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-15160790188358220592009-08-30T09:47:00.000-07:002009-08-30T09:48:46.712-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Κανείς καιρός. Δεν τηρείται. Στην εποχή του. Απ’ την πληθώρη μας. Και την πλησμονή.<br /><br />Φαινόμενο. Πλέον. Σύνηθες. Στη Μεγάλη Αλλαγή Του Κλίματος. Της Γης.<br /><br />Γι’ αυτό στις Μητροπόλεις. Αίφνης. Και. Απειλή.<br /><br />Αλλά και πώς να γνώθι κανένας τον καιρό;<br /><br />Από τη φωτορύπανση. Ο ουρανός θολός κλωβός.<br /><br />Κι η ακρόαση. Ή η παρακολούθηση. Μετεωρολογικών δελτίων της Παράλληλης Τηλεοπτικής Ζωής. Από έξη. Κυτταρική.<br /><br />Με κατεστραμμένο. Τον πλανήτη Γη. Ούτε καιρός ούτε εποχή. Ούτε κι εμείς. Που από ’δώ και πέρα. Θα τρώμε σε τραπέζια. Με τρία θηλυκά.<br /><br />Μ’ ονόματα της μάνας τους. Της Νύχτας. Τρομερά. Την Τισιφόνη. Τη Μέγαιρα. Και την Αλυκτώ. Μέχρι ερινύς φρενών.<br /><br />Που πιο παλιές απ’ τους θεούς. Σκυλιά. Που ανείδωτα. Μ’ ακούς. Και μελανόψυχες με φίδια. Για μαλλιά.<br /><br />Και με μαστίγια. Με καρφιά. Γύρω απ’ του Ερμή. Τις κεφαλές.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1516079018835822059?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-43030564901944895772009-08-30T09:45:00.000-07:002009-08-30T09:46:12.220-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Από τις ράγες. Τράβα την. Εσύ. Μην την αφήσεις. «Προς κατεδάφιση». Έχει μόνον. Ένα Σπίτι. Και πουλημένο «Προορισμό».<br /><br /> Και σιδηροτροχιές. Που δεν τραντάζονται. Από τρένα. Και ξηλωμένες. Προς των ανέμων. Τις τέσσερις διευθύνσεις.<br /><br />Και πες της. Για να την παρηγορήσεις. Πως από τον τόπο της. Περάσανε. Τα τρένα. Και ο σταθμός της. Είχε αφίξεις. Πολλές. Κι αναχωρήσεις.<br /><br />Τι να σου πουν κι αυτών οι τόποι. Που στήθηκαν οι ράγες. Και τη μετάνιωσαν τη σύνδεση. Οι αρμόδιοι. Και δεν υπηρετήσαν. Το λόγο κατασκευής τους. Στον πλανήτη: Το ταξίδι;<br /><br />Πες της για τη Λίμνη την Ξερή. Όπου δεν στρώθηκε η γραμμή. Κι ακόμη φαίνεται. Η χάραξη. Στη γη. Και ένα σταθμό. Που Άγιο Φύλλο. Τ’ όνομά του. Κι έκανε επτά χρόνια. Να κτιστεί. Μα δεν λειτούργησε στιγμή. Και το κουφάρι του. Επ’ άπειρον. Του ταξιδιού. Οστεοφυλάκιο.<br /><br />Από τις ράγες. Τράβα την. Εσύ. Μην την αφήσεις. «Προς κατεδάφιση». Έχει μόνον. Ενα σπίτι. Και πουλημένο «Προορισμό».<br /><br /> Εμένα. Ως ρόπτρο της. Στη Γη. Με σπάει. Τον ίσκιο μου. Σαν δει.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4303056490194489577?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-76049672510453004332009-08-30T09:44:00.000-07:002009-08-30T09:45:06.441-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Πουλί. Που κατά μόνας. Θα πετάξει. Και όχι κατ’ αγέλη. Κι η παρατήρησή του δύσκολη. Σε όποιον δεν το ξέρει. Αλλά αν το δεις. Και μια φορά. Στα μάτια σου. Για πάντα. Η ελευθερία. Με φτερά. Σημάδι. Για τον Κάλχα. Της καθωσπρέπει κοινωνίας.<br /><br />«Κατάγας φυγάδας» η κατηγορία: Φόβος και τρόμος. Δηλαδή. Για Κύριο και Κυρία.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-7604967251045300433?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-43422583513376371982009-08-30T09:42:00.000-07:002009-08-30T09:44:12.223-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Δεν είμαι. Παίξε- γέλασε. Φονιάς. Στην Ιντζιγια. Πενήντα χιλιόμετρα. Απ’ το Βελιγράδι. Στο δρόμο. Για το Νόβισαντ.<br /><br />Σε χώρα. Όπου ξανάσπασε. Σε κράτη. Και μ’ άλλον. Πια. Γεωφυσικό. Και γονιδιακό. Χάρτη*<br /><br />Ως μονομάχος. Σκυλί. Εκπαιδεύτηκα.<br /><br />Κι από τρεις εθνότητες. Που πολέμησαν. Λυσσασμένα. Είδα πολλά κι έμαθα.<br /><br />Έχετε, λοιπόν, αντίρρηση. Πως τρώω αντιπάλους. Στην αρένα;<br /><br />Κι από αντιπάλους τους Ρώσους εκτιμώ.<br /><br />Οι περισσότεροι με αφεντικά. Που χάσανε. Από λύπη. Επειδή άνοιξε. ο δρόμος. Για τη Δύση.<br /><br />Κι αυτοί στο κούφιο. Κόκκινο. Βουνό. Σκοπιά της θλίψης. Και με μια βότκα. Φτιαγμένη. Σε διαμέρισμα. Στη Μόσχα. Τους βρίσκανε νεκρούς. Σε παγωμένη λίμνη.<br /><br />Και αυτά τα βήματα. Τα λένε. «Βήματα του Φιοντόρ στον Πάγο». Οι. Ψυχικώς. Οικείοι.<br />-----------------------------------Σχόλια-----------------------------------------------------------------<br />*Τα ίχνη και σε μένα.<br /> Στην έλικά μου.<br />Περασμένα.<br />Και τα φονικά μου ένστικτα.<br /> Επαρκώς εξηγημένα.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4342258351337637198?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-74457210870885107762009-08-30T09:41:00.000-07:002009-08-30T09:42:35.689-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Από παιδί φοράω στης ειρήνης. Τα πεδία. Στρατιωτικά.<br /><br />Προς εξευτελισμό. Της ομοιόμορφης ασχήμιας. Αλλά και προς υπενθύμιση. Πως έχω πόλεμο. Με αυτήν την κοινωνία.<br /><br />Που φυτουργεί. Ως αρετές. Την απάθεια. Και τη χλεαυσία. Κι οι μέθοδοί της. Στις διακρίσεις. Με νομική δεξιοτεχνία.<br /><br />Ως ασχημόπαπο αγόρι-κορίτσι. Ως στάση ζωής και θεωρία. Στην παρουσία μου. Ανέκαθεν. Ξινίζουνε τη μούρη. Κι ο Κύριος κι η Κυρία.<br /><br />Και η εμφάνισή μου με χακί στην εργασία. Με επιπλήξεις: Να είσαι σοβαρός. Και όχι σκουπίδι. Ενώ είσαι δούλος που αμείβεται με ξίγκι.<br /><br />Κι απάνω μου η Ταυτότητα Αναγνώρισης Πτωμάτων. Στις βόλτες μου. Ως το χάραμα των πάτων. Όπου πολλοί στ’ αζήτητα. Των ιατροδικαστικών. Πάγκων.<br /><br />Κι εγώ ξοπίσω τους να ψάχνω. Σπίτι να φύγει.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-7445721087088510776?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-92226885998299242722009-08-30T09:39:00.000-07:002009-08-30T09:41:08.940-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Μια καθημερινή. Σαν τη σημερινή. Ημέρα. Που σωθικά. Καρδιά. Ξεριζωμένα. Θυμάμαι ένα μονόστηλο. Στα Διεθνή. Τα Νέα.<br /><br />Για βρέφος θηλυκό. Στην πόλη Κόρμπα της Ινδίας. Που ’ρθε στον κόσμο. Κρατώντας. Την καρδιά του. Στο χέρι. Το δεξί. Και το γιατρό να λέει. Με ικεσίας. Τη φωνή. Που προσπαθείς. Να φανταστείς.<br /><br />Απ’ έναν κόσμο. Που ξέρεις μακριά σου. Τέφρα του Γάγγη απ’ την πυρά του. «Το βρέφος έχει μια πλήρως ανεπτυγμένη καρδιά έξω από το σώμα του, στη μέση λαιμού και κλείδας.<br /><br />Τη στιγμή της γέννησής του, την περασμένη Παρασκευή, κρατούσε στο χέρι του την καρδιά του, μια σπάνια περίπτωση, που χρήζει βοήθειας».<br /><br />Και όλους τους είδα. Αγνώστους και Γνωστούς. Με την καρδιά στο χέρι. Να προσπερνούν. Άλλες. Γεμάτες στεναγμούς. Και ανάσες. Μισές της αγωνίας.<br /><br />Άλλες Σκληρές. Με αναπνοές κανονικές. Και άλλες μπαλόνια. Παιδικά. Πριν σκάσουν. Σε καρφιά.<br /><br />Άρρωστες. Και με βαλβίδες τεχνητές. Ή μπαταρίες. Αλκαλικές.<br /><br />Κι όσο πιο γρήγορα. Αποδεχτώ. Ότι ήταν ένα μονόστηλο. Στης ειδησεογραφίας. Τον εφήμερο. Πολτό. Τόσο πιο σύντομα. Απ’ τη σπηλιά. Θα ξαναβγώ</strong></span>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-9222688599829924272?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-39390434633793004432009-08-30T09:37:00.000-07:002009-08-30T09:38:35.855-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Οι μέρες φυλλορροούσαν στο νησί. Καράβια φτιάχνοντας. Με ξύλα και κλωστές.<br /><br />Και με νερό. Σ’ αγνώστων. Μνήματα. Και βόλτες σαν τον Χριστό. Πάνω στα κύματα.<br /><br />Αλλά κανείς. Δεν με αντίκρισε. Μεσσία. Για να ενωθεί. Σε ανταρσία.<br /><br />Όπως Εκείνον. Ενάντια στους αφέντες. Στα Άδυτα των Αδύτων.<br /><br />Αντίθετα στην τοπική τάξη. Με κάρφωσαν. Ως νου. Μες στη μελάνη. Πριν τις φωνές. Π’ αν ξεθαφτούνε. Η αντήχηση. Σε στέλνει. Σε έναν τοίχο. Να σπας. Με το κεφάλι. Αυτόν τον ήχο.<br /><br />Και δεν ξανάφτιαξα. Καράβι. Και δεν ξανάριξα. Νερό. Σε μνήματα. Και δεν περπάτησα. Ξανά σε θάλασσα.<br /><br />Και του μοναδικού. Οδηγού μου. Στη ζωή. Που Τζο. Η ονομασία. Αγρίκησα. Τις συμβουλές. Που σκάφτηκαν. Με λάμα. Στις φυλακές. Της ψυχικής μου τοιχοποιίας.<br /><br /> «Στο κέντρο. Της λωρίδας. Θα οδηγείς. Και αν δεν ξεχάσεις. Τα ονόματα. Των λουλουδιών. Που πάσχισα να μάθεις. Μπορεί .Να μην πεθάνεις. Από τη βία. Που παράγεις».<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3939043463379300443?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-14043798345130321642009-08-30T09:36:00.000-07:002009-08-30T09:37:26.263-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Σύμφωνα με δήλωσή του. Που προσυπογράφω. Ως τη μόνη αλήθεια. Που ξέρω. Ότι έχει πει. Το μοναδικό μου ραντεβού με τον πρωθυπουργό της χώρας. Ως ταραξίας. Στην κεντρική της Μητρόπολης πλατεία. Όπου ονομάζεται. «Σύνταγμα Δημοκρατίας». Όπου και το Κοινοβούλιο της Ελληνικής Πολιτείας.<br /><br />Και. Πάντα. Ένας στρατός. Που λέει «Αστυνομία». Απέναντί μου. Ενώ διαδήλωνα.<br />Και δάσκαλος. Μαθητής. Φοιτητής. Εργάτης. Συνταξιούχος. Ήμουνα.<br /><br />Και αν στην πυρά. Ρίχνουν. Τα Μελάμπεπλα Παιδιά. Ιδιωτική. Αλλά και δημόσια. Περιουσία. Είναι απ’ τη θέα του στρατού. Με χημικά. Που εκ των προτέρων. Ως εχθρό. Θεωρεί. Στο δρόμο. Το Λαό.<br /><br />Κι όταν υποστηρίζει. Πως αν δεν στοιχηθεί. Εν εξαρτύσει. Η κοινή γνώμη. Θα τον πνίξει.<br /><br />Το ψέμα του. Για τους οπαδούς. Με τους οποίους. Στελεχώνει. Τη δημόσια διοίκηση. Και σε φωταγωγούς. Φουντάρουν. Απ’ τη σήψη.<br /><br />Αν κατεβαίνεις ως αντίπαλος. Για ξύλο. Που στην εκπαίδευση. Αλλά και στα σπίτια. Της παιδικής σου ηλικίας. Το χώνεψες. Σα δείπνο.<br /><br />Και μπρος στην οργή. Απάνταγες με Ειρήνη.<br />Πεδία μάχης. Δεν θα ήταν. Οι Πόλεις. Κυρίως για τα φύλλα. Τα χλωρά. Στο δέντρο. Αυτής της κοινωνίας.<br /><br />Που αντί της προστασίας. Τα καίτε με αναπτήρα.<br /><br />Και καίγονται. Και δύσκολα. Ως νέα σε ηλικία.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1404379834513032164?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-86352247958697211232009-08-30T09:35:00.000-07:002009-08-30T09:36:07.990-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Τα γουέστερν. Π’ είδα. Ως θεατής. Στο σινεμά. Μπάζα σε αυτό. Στο κέντρο της Μητρόπολης Αθήνα. Στην Πρεζοπλατεία της «Ομονοίας». Με μηχανή. Καουμπόης- Ασφαλίτης. Της Πολιτισμένης Δύσης.<br /><br />Επικεφαλής. Ομάδας. Της αισχύνης. Αντί για Ινδιάνους. Κυνήγαγε. Πρεζόνια. Που Ίσκιοι. Άρρωστοι. Της λήθης. Απ’ τη χρήση.<br /><br />Κι αντί για λάσα. Με τα κλομπ. Για να γελάνε. Με την πλάκα. Και την τρομάρα. Στο βουητό. Των μηχανών. Που κάναν’ τ’ άλογα.<br /><br />Και η καουμπόικη. Των μπάτσων. συμμορία. Έγινε ο θρύλος της ξεφτίλας. Που. Με το στόμα. Και γραπτώς. Θα ακούγεται αιωνία. Ως τραγωδία. Αμάχου πληθυσμού. Σε χρόνο ειρήνης.<br /><br />Κι ο αρχηγός. Ο Γιοβανούδης. Ο Ιαβέρης. Του μαστούρη.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-8635224795869721123?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-19771577329675487022009-08-30T09:34:00.000-07:002009-08-30T09:35:13.677-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Είδα έναν άνθρωπο. Μιας λύπης χειμερίας. Στο δρόμο για τη δουλεία. Ως μεσοπόρο. Στη δεξιά λωρίδα. Καπνίζοντας. Και με σκυφτό κεφάλι. Μουρμουρίζοντας.<br /><br />Και πίσω του. Ουρά τ’ αμάξια. Και οι οδηγοί τους. Βρίζανε. Την τύχη τους. Του Χρόνου. Τζάνκια. Μα μόλις. Προσπερνώντας. Τον αντικρίζανε. Την άγρια φωνή τους. Καταπίνανε.<br /><br />Και ώσπου να φύγω. Επέμενε. Σε αυτήν. Τη διαδρομή. Να διεκδικεί. Ως άνθρωπος μιας λύπης χειμερίας. Στο δρόμο. Μια λωρίδα. Μέχρι που έγινε. Του Κόσμου. Μια κουκκίδα.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1977157732967548702?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-88366996413327062632009-08-30T09:32:00.000-07:002009-08-30T09:34:09.395-07:00<span style="font-family:times new roman;"><strong><span style="font-size:130%;">Κόβει τ’ αυτί. Κι αυτή η κηλίδα. Απ’ το καβαλέτο. Ως τη δική μου. Την ψυχή. Ορατή. Στο νέο σπρέι. Της Ιατροδικαστικής Γενετικής. Όπου ανιχνεύονται. Ξεραμένα. Ή σαπουνισμένα αίματα. Κι είναι τα βράδια. Που μου συστήνει τον Γιάννη Αγιάννη. Στου Παρισιού. Μία σκεπή. Για να μου πει. Τα λόγια. Του Βίκτορα. Που όζουν λύχνο: «Το μέγεθός μου στη ζωή. Όσο ένα σκαμνί.<br /> Η κοινωνία είναι η ένοχος. Διά το σκότος. Που παράγει. Όταν μια σκιά. Γέμη σκιάς. Γεννάται εντός της. Η αμαρτία. Και τότε. Δεν είναι ένοχος. Ο κατεργασθείς την αμαρτία. Αλλά ο κατεργασθείς τη σκιά».<br />Κι όλοι αγκαλιά. Ως τη Γέφυρα της Αστερλούης. Πηγαίνουμε να δούμε του Ιαβέρη. Το δαδί. Πώς τη μακραίνει τη σκιά του. Σαν κυνηγά. Ενα φτωχό. Που έκλεψε ψωμί.<br />Και στη σκιαμαχία. Ως το πρωί. Να παραβγαίνουμε μαζί του. Και το ποτάμι από τα λόγια. Να το γυρίζουμε. Σαν φόδρα. Και το διαλύουμε. Σαν η πνιγμένη νεότητα. Των γκέτο. Στις κάτω συνοικίες.<br />(Π’ ενώ πολίτες των χώρων υποδοχής. Αφού σε εκείνες γεννημένοι. Χαρακτηρίζονται από τους πολιτικούς διαχειριστές. Μετανάστες. Τρίτης ή τέταρτης γενιάς. Σαν να μιλούν για κινητά).<br />Ουρλιάξει: «Ζητείται εισαγγελέας. Να στραφεί. Κατά του κράτους. Και σε περιουσία δημόσια. Ή ιδιωτική ξεσπάσει.* Δεν θέλουμε να δει. Ο ζωγράφος. Πως τα Παπούτσια του φορούν. Όχι. Για να ζωγραφίζουν. Ή να περιπλανιούνται. Αλλά για να γκρεμίζουν. Και να σπαταλιούνται.Και τους συμπονέσει. Και ανάμεσά τους. Τον συλλάβουν. Πρέπει τα χέρια του. Αιωνίως. Να ζωγραφίζουν. Και να μην είναι περασμένα. Σε χειροπέδα.<br /><br /><br /></span>--------------------------------Σχόλια---------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />* Κατανοήστε: Πως τα Μελάπεπλα Παιδιά. Ό,τι δικαιούνται. θα αρπάξουν. Και διά βίας. Τη Βία. Του Αισχύλου. Βωβή από ομιλία. Πλάι σε δεμένο Προμηθέα. Που. Κράτος. Άδικο. Λίγων πλουσίων. Και μεγαλοαστών. Ανύπαρκτων αστών. Καθολικά μικροαστών. Και πολλών φτωχών. Την ξεγεννά. Με μαιευτική. Ακρίβεια. Κατανοήστε: Πως τα Μελάπεπλα Παιδιά. Ό,τι δικαιούνται. θα αρπάξουν. Και διά βίας. Μαζί και τα περίστροφα της Τάξης. Και τις ασπίδες. Και τα κράνη.<br /> Ενθύμια απ’ τη μάχη. Με την Αόρατη Εξουσία. Του ηλεκτρισμού. Αυτόχειρες. Όπως οι σαστισμένες. Οι Ψυχές.<br />Απ’ τις αρίφνητες. Τεχνητές. Φωτιστικές πηγές. Στις Μητροπόλεις. Με καταργημένη. Τη Μέρα και τη Νύχτα. Επειδή ως πλάσματα. Ο προσανατολισμός τους . Με του ήλιου τις ακτίνες. Από εσώτερες. Γονιδιακές. Πυξίδες. Πολύ Τσιμέντο. Και γυαλί. Τεχνική. Κοινωνία. Και Επικοινωνία. Υπό αόρατες ίνες. Και σχολεία. Που. Στην εγκυκλοπαιδική μόρφωση. Διατεταγμένη υπηρεσία. Χωρίς Φύση. Επιστήμη. Τέχνη. Φαντασία. Κι. Ευτυχώς. Θα μπορούσαν. Να ’ταν δολοφόνοι**.<br />Αυτά τουλάχιστον. Με μία ονειροβασία: Να αλλάξουν έναν κόσμο. Που εις τους αιώνες. Τον Ποιητή του. Εξορίζει και σκοτώνει. Και από τον 20ό αιώνα. Αμερικανικής κυριαρχίας. Και χωρίς του Μαρξισμού. Ελπίδα***. Αφού κι εκεί. Διέφθειρε η εξουσία. Κι ο άνθρωπος δεν υπερέβη την Ύβρι .Της απληστίας.Και την οργή τους. Τη γιατρεύουν. Χτυπώντας. Δημόσια. Και ιδιωτική περιουσία. Ας συλλογιστούμε όμως. Πρόχειρα. Του Κράτους. Μία βία. Πλάι σε δεμένο Προμηθέα. Πως στη Μητρόπολη. Που ζούμε. Δυόμισι πήχες φύσης. Έχουμε ο καθένας. Γι’ αυτό στο Μέλλον. Που πάντα κοντινό. Περίστροφα θ’ αστράφτουν. Και για πταίσμα. Και οι πολιτικοί. Απλώς διαχειριστές .. Διατηρητές. Της εύκολης. Και άκοπης. Οικονομίας. Του εγκλήματος. Και της πάταξης δι’ όπλων. Και χημικών αερίων (Μην το ξεχνάτε. Η οργή επιδεινώνεται στη θέα Σωμάτων Ασφαλείας). Και κατεβάζουν υπό εξάρτυση Στρατούς Κατοχής.( Το κόστος τους απολεσθείς εξοπλισμός σχολείων και πανεπιστημίων). Που με εκφοβιστικά χτυπήματα. Σε ασπίδες. Και στη σειρά. Τα κράνη. Σε προκαλούν να κάψεις. Να σημειώσω ακόμη:<br />Α) Εξαιτίας. Αυτής της μάχης. Κερδίζουν. Πελαγοδρομώντας. Σε φορτωμένα. Απ’ τις υποθέσεις τους. Δικαστήρια. Οι ασφαλιστικές εταιρείες. Με τις αποζημιώσεις. Στις ζημίες.<br />Και πολλοί. Ζουν. Απ’ αυτό το αλισβερίσι. Σε άλλη μια σκοτόεσσα οικονομία. Που συντηρεί επαγγελματικές κατηγορίες.<br />Β) Χαλάνε τα μηχανήματα αυτόματης ανάληψης. Το οποία εγκαθίσταται. Σε μια μέρα. Και τα οποία. Καλύτερα να μη λειτουργούν. Γιατί σου καταργούν την αίσθηση. Του Πελάτη. Και νιώθεις μέρος. Της τραπεζικής οικογένειας. Τη μεγαλύτερη φρεναπάτη, Από καταβολής. Του καταναλωτή. Ανθρώπου. Στον Ψηφιακό μας Κόσμο.<br />Λυπάμαι. Που σας χάλασα τη μέρα.<br /><br />---------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />** Όπως η Μαίρη Μπελ. Που. Δέκα ετών. Το 1968. Στο Σκότσγουντ. Μία φτωχική κοινότητα. Διακόσια σαράντα μίλια. Βόρεια. Του Λονδίνου. Δυο γειτονάκια της. Τα σκότωσε. Για κέφι. Και στις κηδείες. Έτριβε. Τα χέρια. Ευτυχισμένη.<br />Κι εκείνοι. Του Λίβερπουλ. Οι δύο πιτσιρικάδες. Που απήγαγαν. Και φόνευσαν. Μικρότερο παιδί. Στις ράγες ενός τρένου. Κι από την αγριότητα. Στο Εγκληματολογικό. Ξερνάγανε βδομάδες. Και τους κατέγραψε. Η κάμερα ασφαλείας. Του εμπορικού κέντρου. Σε έναν περίπατο. Σκασμένοι. Από αδιάφορα σχολεία. Να χαζεύουν. Και το παιδάκι. Να το κλέβουν. Παιδιά κακόσχολα. Και με φαμίλια. Στην ανεργία. Και το οινόπνευμα. Και Τριάντα Οκτώ. Άνθρωποι. Τα είδαν. Στη βόλτα. Μιας απελπισίας. Να το χτυπούν. Και να το σέρνουν. Αλλά προσπέρασαν. Συνηθισμένοι. Στης πόλης τους. Την παιδική. Τη βία. Και από τότε. Λιβερπουλ 38. Η ονομασία. Της αισχύνης. Σαν διαδρομή λεωφορείου. Να συμβολίζει. Την Ύβρη της απάθειας. Που η κοινωνία ανθίζει. Σαν αρετή μας. Σπάνια. Και η ανεργία. Στις πόλεις τους. Η ανέχεια. Και οι εγκαταλείψεις. Σχολικής στέγης. Σπάγαν’ ρεκόρ. Για το σκοτάδι. Αλλ’ η υποκρίτρια Βρετανική Αυτοκρατορία. Απαξιώνει. Τα στοιχεία. Αλλά αναθέτει με δημόσιο κόστος. Και στις δύο περιπτώσεις. Να διαρρυθμιστούν τα εδώλια. Για να μπορούν τα πιτσιρίκια. Να παρακολουθούν ως κατηγορούμενοι. Την ακροαματική διαδικασία.<br /><br />------------------------------------------------------------------------------------------<br />*** Κούφιο βουνό. Για όσους τον πίστεψαν. Με πείσμα. Που πέθανε την ίδια ώρα. Που η Οκτωβριανή Επανάσταση. Κατέλαβε την εξουσία. Σοφά τα λόγια. Της Εύας Γκόλντμαν. Όπως ένας έρωτας. Που παρακάλεσες. Τόσο να γίνει. Κι όταν τον εκπλήρωσες. Δεν ήσουν ούτε εσύ. Ούτε κι εκείνη. Αλλά αυτό. Που πόθησες. Στη μνήμη.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-8836699641332706263?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-9568605312968458192009-08-30T09:25:00.000-07:002009-08-30T09:26:19.743-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Όταν ζωγραφίζω πουλιά. Μ’ όλα τα χρώματα. Των τόπων όπου πέρασαν. Χρησιμοποιώ κάθε μπογιά. Ακόμη κι αίματα ανακατωμένα. Με χώματα.<br /><br />Και το αποτέλεσμα. Να μην τα αντέχουν. Ανθρώπων βλέμματα. Εκτός από τα πουλιά της συντροφιάς μου. Που τα επιδοκιμάζουν. Με ξαφνικά φτεροκοπήματα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-956860531296845819?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-39998180300883454552009-08-30T09:24:00.000-07:002009-08-30T09:25:25.560-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Να θυμάσαι πως εκεί. Που πατάς. Μπορεί στο μακρινό σου παρελθόν. Ως έμβιο ον. Να ήτανε βυθός.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3999818030088345455?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-1314760537680640912009-08-30T09:23:00.000-07:002009-08-30T09:24:32.371-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Να μην έχεις κανένα πρόσωπο. Απάνω σου. Στα μάτια. Στις συσπάσεις. Ακόμη και στα κλάματα.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-131476053768064091?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-19624569096791218962009-08-29T10:34:00.000-07:002009-08-29T10:36:11.150-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Ο Εικοστός Αιώνας. Ο τελευταίος αιώνας. Αφής και Όσφρησης.<br /><br />Από τα τέλη του. Η πρώτη αίσθηση υπό Οπτικές Ίνες. Κι ολογράμματα.<br /><br />Κι η δεύτερη. Δολοφονημένη. Από. Τον καταναλωτισμό. Της καθαριότητας.<br /><br />Τον φοβόμαστε πολύ τον πρόγονό μας. Και προς το μέλλον. Πάμε ως ρεπλίκες. Εξωτερικής. Και γενετικής. Καθαρότητας.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1962456909679121896?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-43680799114566638262009-08-29T10:32:00.000-07:002009-08-29T10:33:28.215-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Δεν φταίω. Εγώ. Ο δρόμος. Πέρασε. Με κόκκινο. Και χτύπησα. Σαν σφαίρα. Στο πεζοδρόμιο.<br /><br />Ρωτήστε και το τζάμπα μου κοινό. Πάντα. Σε πλήθος. Αν πετύχει. Τραγωδία.<br /><br />Χαύνοι. Με στόματα. Άσκεφτα. Μπουλούκια αμάζευτα. Με την ψευδαίσθηση. Που από γονείς- σχολείο και κοινωνία. Αναμάσησαν. Πως από τον Θεό. Του ανθρώπου. Οι βαριές δοκιμασίες. Κι όχι το άφρενο. Μυαλό μου. Που βλέπει δρόμο. Να περνάει. Με κόκκινο φανάρι. Και γκάζι βάζει. Στις ευθείες.<br /><br />Μήπως ξεχάσει. Πόσο περαστικός. Ό ίσκιος του. Στην πλάση.<br /><br />Όπως τον νόμισε. Τον κόσμο. Ως παιδάκι.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4368079911456663826?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-40812995015561787692009-08-29T10:30:00.000-07:002009-08-29T10:31:43.092-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Το αγαπημένο παιχνίδι παιδιών: Η δημιουργία τεχνητού. Ουράνιου τόξου. Με μια ακτίνα φωτός. Και μια σταγόνα νερό. Που η παρακολούθησή του θέαμα μαγικό. Για τους δίχως φύση. Ανθρώπους των Μητροπόλεων.<br /><br />Απαγορεύτηκε από την Υπηρεσία Κατά της Πρόκλησης Πραγματικής Συγκίνησης.<br /><br />Μετά τις δεκάδες αυτοχειρίες θεατών της. Προκαλώντας αντιδράσεις.<br /><br />Από ’δώ και πέρα θα συνιστά τρομοκρατική πράξη. Η δημιουργία ουράνιου τόξου. Δήλωσε ο αρχηγός της Αστυνομίας. Αλλά κρυφά στα σπίτια. Το πείραμα της χαμένης ομορφιάς. Δεν σταματά. Κι ας φέρνει δάκρυα. Ως απουσία.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4081299501556178769?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-68476705871389542432009-08-29T10:28:00.000-07:002009-08-29T10:29:11.180-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Άνθρωποι. Μου αλώσαν’. Τη φωνή. Και δεν την ξαναβρήκα.<br /><br />Ίσως μια ηχώ της. Στα καρτοτηλέφωνα. Των Μητροπόλεων. Όπου οι απάτριδες μιλούν. Κι όταν κατανοούν. Ότι δεν έχουν πια πατρίδα. Με λύσσα. Τα ξηλώνουνε.<br /><br />Σαν ρίζα. </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6847670587138954243?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-24217166964413358722009-08-29T10:26:00.000-07:002009-08-29T10:27:49.415-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Όταν βλέπω διαφημίσεις. Της Παράλληλης Τηλεοπτικής Ζωής. Με παιδιά τρεχάμενα. Σε κήπους και λιβάδια. Σε δάση κι αμμουδιές. Κρατώντας παγωτά. Και γάλατα.<br /><br />Δεν πέφτω κάτω. Από τα γέλια. Αλλά της κόβω. Ως επικίνδυνες. Και φρενοκλόπες. Στον αέρα.<br /><br />Και ρίχνω αυτόματα δικές μου. Απ’ την Πραγματική Ζωή.<br /><br />Κρατώντας τα ίδια προϊόντα. Παιδιά. Στεκάμενα. Ανάμεσα σε αμάξια.<br />Παιδιά που ευτυχισμένα. Με μια μπασκέτα. Σε μια μάντρα. Ή με μια αλάνα. Με στρώσεις μάρμαρο και πλάκα.<br />Παιδιά Λευκής Κυρίας. Βαπόρια Ατλαντικού. Σε τρικυμία.<br />Παιδιά που ράβουν. Σε υπόγεια. Τα ρούχα που φοράτε. Και κάνετε φιγούρα.<br />Παιδιά ξερά από τη δίψα. Και σαν τη χούφτα μου. Απ’ την πείνα.<br />Παιδιά που σώζουν. Τους γονείς τους. Στις Μάχες. Της Κουζίνας</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-2421716696441335872?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-42417478271580161362009-08-29T10:23:00.000-07:002009-08-29T10:24:58.531-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Πικρίζουνε. Τα χάπια. Πικρίζουμε κι εμείς.<br /><br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4241747827158016136?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-25871909122433704082009-08-29T10:21:00.000-07:002009-08-29T10:22:51.108-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Χρειάζομαι βόμβες. Διασποράς. Στη μνήμη.<br />Όπως διαλύονται. Και τα τρίμματα σκοτώνουν ό,τι τύχει. Αυτό να γίνει.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-2587190912243370408?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-32348518343368222882009-08-29T10:18:00.000-07:002009-08-29T10:20:14.804-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Από την παιδική μου ηλικία. Μου λείπει η αηδία. Στον Κόσμο των Μεγάλων. Όπου. Παρέμεινα. Παιδί. Γι’ αυτό και δεν υπήρξα. Αφού το ’χα σκεφτεί.<br /><br />Δεν με ενδιέφερε. Στην κοινωνία τους. Να υπάρξω. Βγήκα στο δρόμο. Για να παίξω. Ως θανάτου. Να είμαι. Γι’ αυτούς. Ο αμάζευτος μπελάς τους.<br /><br />Στο Νέο Κόσμο τα παιδιά. Πόσο μας μοιάζουν. Και ως αφύσικο. Χειρότερα από ενήλικο.<br /><br />Λες κι μορφή. Η παιδική. Πήγε περίπατο.<br /><br />Κι η έκφρασή τους. Αυτή η έξις. Που ονομάζεται απλώς. Διπλωματία. Και σε βαρά. Με καραμπίνα.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3234851834336822288?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-25234385591086503422009-08-29T10:15:00.000-07:002009-08-29T10:16:53.828-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Κάθε σου πράξη. Γάντζος. Που πιάνεται. Σε άλλον. Στην αλυσίδα. Των στιγμών.<br /><br />Και οι γάντζοι. Της ομορφιάς. Και της γαλήνης. Δύσκολα κλείνουν. Και λίγο κρατάνε. Στον καιρό.<br /><br />Αλλά της. Ταραχής. Κλειδιά στην πόρτα. Και μέχρι. Να σκουριάσουν.<br /><br />Χρόνια.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-2523438559108650342?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-42210069986718158202009-08-29T10:14:00.000-07:002009-08-29T10:15:31.436-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Στη ζωή. Δεν υπάρχει. Παζλ. Όποιο κομμάτι. Βρίσκεις. Προχωράς. Κι όταν δεν βρίσκεις. Κάθεσαι στο άδειο. Ασυμβούλευτη η ζωή. Αλλά μην κάτσεις. Πολύ. Στ’ άδειο.<br /><br />Η ψυχή σου πλοίο. Σε διαλυτήριο.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4221006998671815820?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-66507360315881787042009-08-29T10:12:00.000-07:002009-08-29T10:13:20.558-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Από τη στενοτοπιά. Τον 21ο αιώνα. Η ανθρωπότητα. Με παιδιά φονιάδες. Αντί. Αινιγματοθέτες.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6650736031588178704?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-33126512774152970452009-08-29T10:10:00.000-07:002009-08-29T10:12:13.546-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Συνανθρώπους. Που κοκαλώνουν. Στο χείλος. Των φωνών. Σε νεύματα. Ή χειρονομίες.<br /><br />Και. Στην αυτή. Στάση. Μεταφέρονται. Σε άσυλα. Ψυχικών νόσων.<br /><br /> Άμα τους δεις. Σαν να σε χτυπάει κατακτητής. Με το υποκόπανο.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3312651277415297045?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-43068088927185606102009-08-29T10:08:00.000-07:002009-08-29T10:10:14.041-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Των προσώπων. Την έκφραση. Χαράσσει. Ο εγκέφαλος. Όπου. Γραπτώς. Την παραδίδει στης ψυχής. Την έμπνευση. Που εντός του. Κατοικεί.<br /><br />Και οι αγάπες μου. Οι χαράκτριες. Αφού με γάβγισαν. Σαν τα σκυλί. Τον θάνατο. Στη συλλογή. Του διαφθορείου μου. Μια έκφραση. Στον τοίχο μου.<br /><br />Που οι πλαστικοί. Για το πτυχίο τους. Επιδιορθώνουν. Άπαντες.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4306808892718560610?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-69800029603672056102009-08-29T09:48:00.001-07:002009-08-29T09:52:19.389-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Ο δρόμος. Που ’χει το όνομα ευεργέτη. Του κράτους. Που τα λεφτά του. Απ’ τα μεταλλεία. Όπου αναστέναξαν. Γενιές εργατών. Μέχρι θανάτου. Και τα σωθικά τους. Το λίπασμα του. Στα κτήματά του.<br /><br />Στα σύγχρονα χρόνια. Ταυτισμένος. Με την πορνεία. Την τιμιότερη. Απ’ την πορνεία. Τη δική του. Κι όσων αφεντεύονται. Τον κόσμο. Με αδικία.<br /><br />Και μοιάζει. Απονομή. Της αστικής μας δικαιοσύνης. Σαν μνημονεύεται. Να σκέφτεσαι. Την πιάτσα. Των πεταλούδων. Και των τεχνητών. Φύλων.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6980002960367205610?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-46121710339451284102009-08-29T09:46:00.001-07:002009-08-29T09:46:49.511-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Ανήκω στο Υγρό Χάος. Υπό τη βασιλεία. Της Κυράς. Των Αχαλίνωτων. Όντων. Κι αυτή η ονομασία. Από τους κύκλους μας. Στα μάτια. Τους μαύρους. Της αγρύπνιας. <br />Και τη Σελήνη. Τη Θεά. Την τρομερή. Την έχει υπό εξουσία. Αφού εξουσιάζει. Νερά. Παλίρροιας. Κι ανθρώπους. Που πια δεν ψιθυρίζουν. Τα έγκατά τους. Στων δέντρων τους κορμούς. Αλλά σε μπουκαλιών λαιμούς.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4612171033945128410?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-4729397642714324872009-08-29T09:43:00.000-07:002009-08-29T09:45:21.929-07:00<span style="font-family:times new roman;"><strong><span style="font-size:130%;"> Σωστά μιλάει. Αν αποδέχομαι. Το πάθος της. Αυτό. Με φονικά κι αυτοχειρίες. Γιατί έχει μάθει να αγναντεύει ιδιοκτησίες. Συντάσσω. Με αίμα μου ζεστό. Συμβόλαιο με το θάνατο. Χωρίς αμφιβολίες.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">Και στο χωράφι. Έχω φωνάξει. Τον Βαν Γκονγκ. Να ζωγραφίζει. Εσαεί. Σπορές. Και ρίζες. Μακριά. Από των χωρικών. Τις πέτρινες βλαστήμιες.<br /><br />Να ξεφλουδίζονται. Και οι πέτρες. Στους πίνακες του. Σε προθήκες. Και να στηρίζονται. Εγχώριες Οικονομίες.<br /><br />Και. Για το τέλος μου. Το βίαιο. Το τόσο σίγουρο. Όσο ο θάνατος. Στο βίο. Της έχω πει. Πως θα με βγάλει. Από το σθένος του αυτόχειρα. Που φτάνει. Τα Ιμαλάια. Με Σάμπρα. Ν’ οδηγάει.<br /><br />Γι’ αυτό πριν. Απ’ το αύριο. Τραγουδάω.<br /><br />Κάποιος τουλάχιστον. Να ξέρει. Πως δεν με σκότωσε η αγάπη. Αλλά το χτίσιμο. Ενός φράχτη.<br /> </span></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-472939764271432487?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-65257838506012950132009-08-29T09:40:00.000-07:002009-08-29T09:42:08.174-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Είχαμε κόψει. Τις φλέβες μας. Μαζί. Αυτή παιδί. Κι εγώ. Στην εφηβεία. Τις ίδιες μέρες. Ακριβώς. Της αυτοκαταστροφής. Η μυστική χημεία.<br /><br />Που σαν μας ένωσε. Στο χώρο μιας σοφίτας. Οι Βάκχες. Σ’ έκσταση. Ξοπίσω απ’ την Αγαύη. Τον ίδιο της. Το γιο. Πριν να τον φάει.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6525783850601295013?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-30349270971490009842009-08-29T09:38:00.000-07:002009-08-29T09:39:28.701-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Αδέρφι. Ξηλώνει καθρεφτάκια. Αυτοκινήτων. Γιατί εμποδίζουν. Τις σκιές του. Να βαδίσουν.<br /><br />Κι ύστερα. Τα εκθέτει. Στο Μουσείο του. Με την ονομασία: «Η Τιμωρία της Αστικής μας Απληστίας». Το οποίο. Περιλαμβάνει. Και κάμποσα. Σκουπίδια.<br /><br />Απ’ τα κιλά. Που ξεφορτώνουμε. Ως σπίτια.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3034927097149000984?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-47192081195147308152009-08-29T09:37:00.000-07:002009-08-29T09:38:07.356-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Σήμερα. Ένας τυφλός. Με κοίταξε. Τόσο ανθρώπινα. Που δάκρυ. Κύλησε. Για την τυφλότητα.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4719208119514730815?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-662327968105115622009-08-29T09:34:00.000-07:002009-08-29T09:35:55.193-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Αυτή η γυναίκα. Η ζαρωμένη. Σαν γριά. Απάνω. Σε βαλίτσα. Είν’ το κορίτσι μου. Το ομορφότερο. Στη Νύχτα.<br /><br />Και αυτό το σώμα. Που τα ρούφηξε. Τα νιάτα. Όπως οι άλλοι. Περπατούν. Έτσι. Για πλάκα. Αν δεν τ’ αγκαλιαστώ. Δεν παίρνω. Άλλη παράτα.<br /><br />Μαζί της. Πήρα. Δυο καράβια. Το ’να. Με έκλειψη Σελήνης. Στα ουράνια. Και τ’ άλλο. Με ήχο. Μια. Του ύπνου της. Ανάσα.<br /><br />Κι η απουσία της. Βαρίδι. Στην προβλήτα. Ταξίδι. Ούτ’ ένα. Από τότε. Με καμία. Μ’ εκείνη μόνον. Τη γριά της. Στη βαλίτσα.<br /><br />Και απ’ τα δάκρυα. Στα μάτια μου. Αρμυρίκια. Που θα τα κόψουνε. Να χτίσουνε στο κύμα.<br /><br />Δεν προλαβαίνει. Με περίφραξαν. Με σύρμα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-66232796810511562?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-35117677965039958612009-08-29T09:31:00.000-07:002009-08-29T09:33:56.592-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Μουγκή σε κάνει. Η χολή. Γι’ αυτό. Να μην ανησυχείς. Αυτή η ψυχή. Που τη μισείς. Ως ρόπτρο σου. Επί της γης. Έχει αυτοβούλως εγκλειστεί.<br /><br />Κι αυτό. Το άσυλο. Για φρένα. Έχει ασθενή. Μόνον αυτή.<br /><br />Και σιλουέτες. Οι γιατροί. Και η φωνή τους μακρινή. Όπως συμβαίνει στους μποξέρ. Μες στον αγώνα.<br /><br />Και. Δίχως. Πόρισμα. Η μελέτη τους. Ακόμα:<br /> Πώς τόση βία. Την ξεγέννησε. Στα χρόνια. Και σε ψυχές. Που δεν θα πείραζαν. Μια τρίχα.<br /><br />Κι όμως της τράβηξαν. Λεπίδα. Ή την κλότσησαν σαν το σκύλο.<br /><br />Γιατί ως αδέσποτο. Η αγάπη της σφαγείο;<br />Κι ήταν οι τρόποι της. Γονίδιο από λύκο;<br />Κι αυτοί. Τα χάσανε. Στο ανήμερο θηρίο;<br /><br />Κι αυτή. Κι εσένα. Και τους άλλους. Δικαιολογεί. Σε ιατρείο:<br />«Απ’ την οργή τους. Για το μαύρο. Έξη. Στο χρώμα. Του Αοράτου.<br />Μιας προσδοκίας. Διαψευσμένης. Ότι ως ήλιος θα τους φέγγεις. Αφού παιδί από καλοκαίρι.<br />Ενώ ο χρόνος σου στις φάσεις. Του φεγγαριού. Που θυσιάζεις. Κρέας ωμό για προστασία. Με των Καβείρων θεουργία.<br /><br />Κι αυτοί ανένδοτοι: Εγκλεισμένη. Όπως ο Ες. Που η Νυρεμβέργη.<br />Του ’ρίξε ισόβια. Και ως ο μόνος. Φυλακισμένος των Συμμάχων.<br />Αυτή. Θυμάται. Μία πόζα. Από παλιά. Εφημερίδα. Με το μελάνι της. Στα νύχια.<br /><br />Με το σκουφί. Ένας γεράκος. Κι ένα φρουρό. Να παίρνει ήλιο.<br /> Και πίσω άλλος. Με το όπλο. Να τους κοιτάζει. Από 'να πύργο.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3511767796503995861?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-51805370400835496802009-08-28T13:39:00.000-07:002009-08-28T13:43:30.002-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1EsifyS4w28/SphBVUbBfnI/AAAAAAAAOKM/hrSfrhW0-9U/s1600-h/mindfuck.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375117989781798514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 365px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1EsifyS4w28/SphBVUbBfnI/AAAAAAAAOKM/hrSfrhW0-9U/s400/mindfuck.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Ποτέ. Στην αριστερή. Μ’ αυτό το μηχανάκι. Εκτός κι αν. Καις. Ξεπίτηδες. Εσένα. Ως καντηλάκι.<br /><br />Εάν με κυνηγά η μπατσαρία. Κι οι Σκιεροί. Της Αλητείας. Θα σε πατήσω. Σαν. Χαλκομανία. Όπως τον Τομ. Ο Τζέρι. Στα κινούμενα σχέδια.<br /><br />Ποτέ στην αριστερή. Με τούτη τη βενζίνα. Εκτός κι αν θα τουμπάρεις. Εσένα σαν κλεψύδρα.<br /><br />Εάν έχω από πίσω καρακόλια. Ή των μαφιόζων. Τα διαόλια. Θα σε πατήσω. Σαν. Χαλκομανία. Όπως τον Τομ. Ο Τζέρι. Στα κινούμενα σχέδια.</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-5180537040083549680?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-13533448507013860472009-08-28T13:33:00.000-07:002009-08-28T13:34:11.056-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Ένα παιδί με σώζει. Απ’ τη μανία. Να σκίζω. Με κλειδιά τη λαμαρίνα. Αυτοκινήτων. Της Υψηλής σας Κοινωνίας. Του τρόπου ζωής. Του άπληστου κέρδους. Και της Μαζικής Ψυχαγωγίας.<br /><br />Αδικόδοξοι. Κενόφρονες. Χωρίς αξία. Που μου μολύνανε. Μια Κάτω Συνοικία. Για να έρχονται. Να τρώνε. Υπό τη μουσική. Διασκεδαστών της τηλοψίας.<br />Σε ίδια τραπέζια. Με παρουσιαστές της Παράλληλης Τηλεοπτικής Ζωής. Που τον 19ο αιώνα. Θα έκαναν καριέρα. Ως ατζέντες Στον άνθρωπο Ελέφαντα – Σε Γυναίκες Με Μουστάκια. Γυναίκες Ψάρια. Υπό γυάλα. Νάνους κι Ανθρώπους που γελούν. Για πάντα. (Τους έραβαν το στόμα. Να φαίνεται πως πάντοτε γελάνε.).<br /><br />Το θέλω πίσω αυτό το μέρος. Με τα ερείπια εργοστασίων. Και τα γερόντια.<br />Και το παλιό. Το ψωροπάρκο. Όπου έχω παρακολουθήσει. Τον καλύτερο ποδοσφαιρικό αγώνα. Ομάδων. Που δείχνανε. Στο Αύριο. Τα δόντια. Φουγάρο και Σφαγεία.<br /><br />Κι αν κόπτεσθε πολύ για αναπλάσεις. Σε Κάτω Συνοικίες. Κάντε τα θέατρα ή πάρκα. Μόνο φύσης.<br /><br />Μην τα χαρίζετε σε τράπεζες. Και πολυεθνικές επιχειρήσεις. Της μαζικής ψυχαγωγίας. Και καταντούν. Όπως η «Ντίσνεϊλαντ» του Μίκυ.<br /><br />Που αν επισκεφθείς. Πολύ θα τον μισήσεις. Απ’ το εμπόριο.<br /><br /><br />-------------------------σχόλια-------------------------------------------------------------------------<br />Ο ίσκιος.<br />Ο παλιός .<br />Της συνοικίας.<br />Έχει ξεμείνει.<br />Στα σκυλιά της.<br />(Όχι τα ανθρώπινα. Τ’ αληθινά.)<br />Αγέλες.<br />Που. Καθαρίζουνε. Για μένα.<br />Και προς μεγάλη μου. Ευτυχία.<br />Αφού. Σε πολλούς της Υψηλής μας Κοινωνίας.<br />Παγώνουνε το αίμα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1353344850701386047?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-1413773938367127152009-08-28T13:31:00.000-07:002009-08-28T13:32:56.026-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Ραγδαίος ο Χρόνος. Το βέλος του αμείλικτο. Ποτέ ακίνητος. Ούτε στο Χθες. Ούτε στο Τώρα. Ούτε στο Μέλλον.<br /><br />Χωρίς αυτόν. Ο κόσμος μας. Ανύπαρκτος Το παρελθόν μας. Πίσω μας. Το μέλλον. Μπροστά. Απ’ τον ίσκιο μας. Και το παρόν. Στα πόδια μας. Ως Ενεστώτας.<br /><br />Και προηγούμενος. Και της ύπαρξής μας Και του Σύμπαντος. Ως μηδενικός ακόμα.<br /><br />Στο μόνο εργαστήριο. Που Στέκεται- Τακτοποιείται- Και. οράματα λύνει. Σε αυτόν της μνήμης.<br /><br />Τη μεγαλύτερη μηχανή. Αυταπάτης. Και ψευδαισθήσεων. Που γνωρίζεις.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-141377393836712715?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-2137013162895081462009-08-28T13:28:00.000-07:002009-08-28T13:30:09.588-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Τις καθημερινές. Που άνθρωπο. Δεν βλέπει. Η ίριδά μου. Για να τον αποστείλει στον κερατοειδή. Και στα μυριάδες κύτταρά του. Κι εκείνα φως. Να του ανιχνεύσουν. Και σε αντεστραμμένο. Να τον μετατρέψουν. Είδωλο. Και να τον στείλουν. Στον εγκέφαλο. Που το μετατρέπει. Σε όρθιο.<br /><br />Και μου ορμάνε. Τα σκυλιά. Σαν να ’μαι. Ήδη. Στη μέση. Του Ποταμού της Λήθης. Στη βάρκα. Με τον Ερμή. Και το σκυλί. Με πληρωμένη. Τη συνοδεία. Στου Πλούτωνα. Τα μέρη. Και. Κάθε σκυλί. Λόγω του Κέρβερου. Διακρίνει.<br /><br />Η διαδρομή μου. Ερημωμένη. Ψιθυρίζει. Όπως. Σε πόλη. Μολυσμένη. Με Ερήμωσης Ζώνες. Και περίπολα. Με μετρητές ραδιενέργειας. Στα σύνορα.<br /><br /><br /> Και τους λαδώνω. Για να μείνω. Σ’ αυτήν. Την ερημιά. Να δημιουργήσω.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-213701316289508146?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-54154535650886723192009-08-28T13:27:00.000-07:002009-08-28T13:28:22.903-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Οι βιαστικοί. Στα κοντινά ταξίδια. Οι γαλήνιοι. Στα μακρινά.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-5415453565088672319?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-22329849380530193292009-08-28T13:25:00.000-07:002009-08-28T13:26:11.921-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Οδοιπορούσε. Μ’ αυτό το βήμα. Που λεν’ περπάτημα σε φύλλα.<br /><br />Που πιο συχνό. Σε διαδρόμους. Νοσοκομείων της Ψυχής. Κι Ατυχημάτων.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-2232984938053019329?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-60775907762215149282009-08-28T13:24:00.001-07:002009-08-28T13:24:59.892-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Λόγω χαρτογραφίας. Γονιδίων. Με μεταλλάξεις. Προσφυγιάς και αποσπάσεων. Με τη βία. Με ευκολία. Η εγγραφή μου. Σε κάποια αγέλη. Που όμοιοί μου. Κι ομότοιχοί μου.<br /><br />Την ώρα που οι δύστυχοι. Γονείς μου. Μαχαιρωνόντουσαν. Απάνω απ’ το φαΐ. Από την έλλειψη. Του ήλιου. Ασθένεια που κάμποσους νοσεί. Και λένε: Μελαγχολία. Θερμοκηπίου.<br /><br />Και μοιάζει ανίατη. Παρά την πλήρη. Φαρμακολογία. Για τις αρρώστιες. Της ψυχής.<br /><br />Κι η πρώτη. Σύγκριση. Τραυμάτων. Μετά από ακροβασία. Με ένα μπουκάλι παλιού αλκοόλ. Κι όχι σε χάπι. Από τη μια πλευρά μιας γέφυρας. Στην άλλη.<br /><br />Στην αποβάθρα. Για τα τρένα της Εναέριας Πόλης. Που ξεγελάνε πως πετάνε.<br /><br />Πολλά τα τραύματά μου. Αλλά όρθιο. Το κεφάλι. Κι ήταν σκληρή η αγέλη μου. Στη μάχη. Με αντίπαλο. Τα Τζάκια. Που υπό εξάρτυση. Και όπλα. Και συνοδεία της Ασφάλειας.<br /><br />Ενώ εμείς. Με λάμα. Μαχαίρια της κουζίνας. Και ξυράφια.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6077590776221514928?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-66765729691691745022009-08-28T13:22:00.000-07:002009-08-28T13:23:20.391-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Ως διορθωτής. Και βαρδιανός. Σε απογευματινές εφημερίδες. Ο βίος μου. Με άλλον Χρόνο. Και όχι με τον κοινό. Και συνεχή τριβή. Λόγω της φύσης. Της εργασίας. Με το εφήμερο. Της ίδιας. Της ζωής.<br /><br />Ποτέ στο Σήμερα. Πάντα στο Αύριο. Και όσο για το Χθες. Συνήθως κομμένο από τους μοντέρ. Για να γλιτώσουν λέξεις. Και να χωρέσει. Όλο το κείμενο.<br /><br />Σαν να τσεκάρεις στο ημερολόγιο. Την επόμενη μέρα. Στις εφημερίδες δουλεύεις. Για το φύλλο. Το αυριανό. Και οι αργίες. Όχι οι κοινές. Αλλά την προηγούμενη. Και μ’ εργασία. Τις Κυριακές, Αφού οι εφημερίδες. Κυκλοφορούν. Δευτέρα. Κι υποχρεωμένος. Να διορθώσεις. Τον ημερήσιο καιρό. Κηδείες. Και τα νέα. Και την επομένη. Να τα αντικρίσεις. Ως πολτό.<br /><br />Ώσπου το εφήμερο. Μου γίνηκε συνήθεια. Και η επίγνωσή του. Οι εφιάλτες μου. Τη νύχτα.<br /><br />Τόσο εφήμερη εργασία. Όσο κι ο χρόνος. Που με προέλευση. Από τον κοσμικό αφρό. Ακόμη τον μετρούν. Στα εργαστήρια. Για να τον προσεγγίσουν με ακρίβεια.<br /><br />Να συμπληρώσω. Πως για τα παραπάνω. Ο φίλος μου βοσκός. Μου νυκτιγόρησε: «Τα επαγγέλματα .Ό που διδάσκεσαι το εφήμερο. Αν η όραση σου ψυχική. Μπορεί τα φρένα να σου βλάψουν. Ως γνώση αβίωτος. Αλλά σε καταλήγουν δυνατό. Όταν τα πέταλα τινάξεις. Και στη θανατοφορία. Της αθανασίας. Θα περάσεις.<br />Κι απ’ το μυαλό σου μην ξεγράψεις. Για να αναπαρασταίνεις την ψυχή σου. Σαν δειλιάζεις. Πως οι άνθρωποι της υπαίθρου. Τις πεταλούδες και τα λουλούδια Τα λένε ψυχές. Κι εφήμερα».<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6676572969169174502?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-15530915285041808932009-08-28T13:19:00.001-07:002009-08-28T13:19:57.002-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Η κατανόηση. Της βραδύτητας. Του χρόνου. Εν σιωπή. Κι η γνώση. Πως δεν κυλούν. Τα χρόνια. Μας. Νεράκι. Αλλά οι ηλικίες. Της θνητής. Ζωής.<br /><br />Με λόγια λίγα: Δεν αποκοιμιέσαι ως παιδάκι. Για να ξυπνήσεις. Γέρος. Σε παγκάκι.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1553091528504180893?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-2000164708085521742009-08-28T13:17:00.000-07:002009-08-28T13:18:20.657-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Όταν κατάλαβα. Πόσο νέοι. Οι γονείς μου. Έγιναν γονείς μου. Κατέβασα μια ομάδα. Για πρώτη φορά. Στο γήπεδο της κοινωνίας. Χωρίς τις ελλείψεις. Της φαμίλιας μου. Που των τεσσάρων. Σημείων του ορίζοντα.<br /><br />Και όλοι μου οι παίκτες. Από τραυματισμούς. Ή εκτίσεις τιμωρίας. Μα. Σαν λιοντάρια. Την απολεσθείσα παιδική ηλικία. Την κάνανε. Εποποιία.<br /><br />Και από φιλοξενούμενη. Η ομάδα. Σαν ’να ταν. Το γήπεδο. Δικό της. Τους τρύπησε τα δίχτυα. Σαν αρμάδα.<br /><br />Και κλάμα. Ο οπαδός της. Γι’ αυτό το Θαύμα.<br /><br />Το ένα. Στον Αιώνα. Τον Άπαντα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-200016470808552174?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-10501940942808815232009-08-28T13:15:00.000-07:002009-08-28T13:16:53.032-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Η μοναδική μου αλληλογραφία. Με Φύσης άνθρωπο. Κι όρο απαράβατο. Στη συμφωνία. Να γράφουμε ο καθένας. Για τα τοπία. Όπου εκτυλίσσεται. Η ζωή μας. Την καθημερινή μας. Δηλαδή. Τοπιογραφία.<br /><br />Κι αυτός. Γραφή. Για μια βροχή. Μες στις ελιές. Κι αγριολούλουδα. Χειμώνα.<br /><br />Κι εγώ. Για αγριολούλουδα. Στα πεζοδρόμια Κι ελιές σε διαμερίσματα. Υπό προθήκες μουσειακές. Και γυάλινα Χωρίσματα.<br /><br />Κι αυτός. Γι’ αγριοκάτσικα. Στα γκρέμια. Του Διάολου. Τα παιδιά. Τα ελεύθερα.<br /><br />Κι εγώ για αγριοκάτσικα. Στα εργοστάσια. Που δεν δουλεύουν. Σαν τους παππούδες τους. Αλλά χορεύουν.<br /><br />Με φως Σελήνης. Από νέον. Και Της Χημείας. Τις καρτέλες. Καβαντζωμένες. Σαν τους γέρους.<br /><br />Αυτός για τα πουλιά. Με ορίζοντα. Και ήλιου την ακτίνα. Κι εγώ. Για τα πουλιά. Στα κτίρια. Και ήλιο*. Από κουρτίνα.<br /><br />Και κράτησε καιρό. Αυτή η συνομιλία. Και κόπηκε. Από μένα. Από δειλία.<br /><br />Η αλληλογραφία. Με κόσμο ελευθερίας. Από Μητρόπολη-Των ΗΠΑ- Χύτρα- Θέλει καρύδια.<br /><br />Κι εγώ τσογλάνι. Από τα λίγα.<br /><br />Απ’ το τσιμέντο. Και την πίσσα.<br /><br /><br />---------------------------------Σχόλια----------------------------------------------------------------------------------------------<br />*Δεν έφτανε που το φως του.<br />Σαν έρχεται σε μας.<br />Ανήκει στο παρελθόν.<br />Χρειαζόμενο χρόνο.<br />Για ν’ ακουμπήσει τη γη.<br />Από την όξινη ατμόσφαιρα.<br />Και τα κτίρια.<br />Στις Πόλεις Εδάφους μας.<br />Δεν φτάνει πια.<br />Κι εμείς.<br />Αναύγητα κορμιά.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1050194094280881523?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-56644087528531685322009-08-28T13:13:00.000-07:002009-08-28T13:14:48.092-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Στου φθινοπώρου. Τη βροχή. Όποτε υπάρχει ως εποχή. Δεν νιώθεις κρύο. Δώσε ένα χέρι. Να βρω. Το φαρμακείο. Πρέπει να πάρω. Την αντικαταθλιπτική μου. Αγωγή. Ν’ αντέξω. Τη ζωή. Στο κρεοπωλείο.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-5664408752853168532?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-52306771208502634852009-08-28T13:12:00.000-07:002009-08-28T13:13:05.439-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Οι πραγματικές ηλικίες μας. Οι εσωτερικές. Που τις διανύουμε πολλοί. Πριν έρθουν.<br /><br />Και σαν Μεγάλων Αποστάσεων. Δρομείς. Ακόμη και νεκροί. Τις τερματίζουμε. Στο στάδιο.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-5230677120850263485?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-84886620716636728222009-08-28T13:10:00.000-07:002009-08-28T13:11:32.595-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Στη μνήμη. Κανείς δεν μπορεί. Να φέρει. Αστυνομία. Την τελευταία φορά. Όμως. Ούτε κι αυτό. Αρκούσε. Νυχθήμερα. Να μην αρρωστήσεις.<br /> Και άφθογγος. Να τριγυρίζεις.<br /><br />Και. Παρόλη. Τη χημική. Αντικαταθλιπτική. Αγωγή σου. Στα μάτια σου. Η λίμνη. Που σκέπασε πριν χρόνια. Πολλά. Ενα χωριό. Με το νερό.<br /><br />Κι αν. Με τη βάρκα του Ερμή. Τη διασχίσεις. Βλέπεις τις στέγες. Στο βυθό. Και τα σοκάκια.<br /><br />Κι όταν συνήλθα. Ήμουνα μπρούμυτα. Κι η μούρη μου. Σμπαράλια.<br /><br />Από το σκύψιμο. Να βλέπω στο νερό. Και οι φωνές μου. Προς αυτήν. Πως πνίγομαι. Με φυσαλίδες του πνιγμού. Στην επιφάνεια.<br /><br />Ένα τετράγωνο εκκένωσε η Ασφάλεια. Κι αυτή. Προσπέρασε. Αδιάφορα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-8488662071663672822?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-17386933245243479882009-08-28T13:07:00.000-07:002009-08-28T13:09:36.913-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Νεμεσσητοί. Πολιτικοί. Της λογοποιίας. Τη μέρα που κάηκε. Το τελευταίο δάσος. Της Μητρόπολης. Οι λόγοι σας. Γι’ αυτήν την τραγωδία. Της δημοκοπικής. Ανθολογίας.<br /><br />Υπεύθυνος. Ο εμπρηστής. Υποψήφιος οικιστής (Ενώ οι νόμοι σας εξαιρετικοί. Γι’ αυτούς. Που τσιμεντώνουνε. Και θάλασσα).<br /><br />Υπεύθυνα τα πεπαλαιωμένα δίκτυα. Της Ηλεκτρικής Εταιρείας. (Ενώ δυσβάστακτη. Με τους πολίτες στο λογαριασμό της)<br /><br />Υπεύθυνη η κακή συντήρηση. Του δάσους. Κι ανύπαρκτων. Αντιπυρικών. Ζωνών ( Ενώ αρχαίο. Και τελευταίο. Δάσος ζωντανό).<br /><br />Υπεύθυνη. Η παρουσία. Αυθαίρετων σπιτιών. (Ενώ ξεφυτρώνουν. με άδεια δική σας σε βουνών ρουμάνια. Φέρνοντας πόλεις στον Θεό— γιατί ο Θεός εκεί μονάχα— Και αφορίστε με κι εσείς. Τρομακτικοί μ’ αυτά τα ράσα. Που, πώς και γίνεται. Και οι μονές σας. Σκέτα κάστρα. Στα ομορφότερα τοπία).<br /><br />Σιωπή. Έπρεπε να τηρηθεί. Ακόμη και τα πουλιά. Κακοί οιωνοί. Εμφανισμένοι προς Δυσμάς. Απ’ το πρωί.<br /><br />Και η σημαία σας. Μεσίστια. Και Σούμπερτ. Με κάρτα. Στης Παράλληλης Τηλεοπτικής Ζωής. Τα ρηχά. Και μες τα απόβλητα. Κανάλια.<br /><br />Μ’ αυτά γραμμένα. Και κεφαλαία. Να τα διαβάζει και παιδί και γέροντας: Ντρεπόμαστε να δείχνουμε το πτώμα του αρχαίου δάσους. Που χάθηκε στις μέρες μας. Και θα επανέλθουμε αν η κυβέρνηση παραιτηθεί. Και η Βουλή θα ξανασυγκληθεί σε Σώμα. Γι' αυτό το έγκλημα στη γη. Που τρόμαξε και αυτή. Του μύθου. Την Πανδώρα. Που τα ’χασε. Στο παραβιασμένο της κουτί. Από της Αττικής την ανθρωπότητα.<br /><br />Τέλος, όσοι απ’ τα ρούχα τους. Δεν σκούπισαν τη στάχτη. Το κάνανε απ’ τη θλίψη τη μεγάλη. Όπως οι αρχαίοι τους πρόγονοι. Που τέφρα περιέχυνον. Σε κεφαλή και ενδύματα. Απάνω απ’ τα μνήματα. Ως ένδειξη απόγνωσης.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1738693324524347988?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-13266242474768808022009-08-28T13:05:00.000-07:002009-08-28T13:06:36.230-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Χρονιά. Στα εγκόσμια. Τελική. Και οι δικοί. Κι οι όποιοι. Άλλοι μου. Χαμπάρι.<br /><br />Τι αγριεύω. Τα σκυλιά μου. Σε υπόγεια. Για να αλυχτάνε. Ανάσα που περνάει.<br /><br />Τι σιωπή μοιράζω. Με το ψωμί. Σε τράπεζα οικογένειας.<br /><br />Τι μετακινήσεις στη Μητρόπολη. Που διασχίζω. Με της γαλήνης. Την ευψυχία. Πριν του θανάτου. Την πορεία.<br /><br />Τι συντροφιά. Με καθ’ έξιν. Φονιάδες. Που ανακατεύουν. Δικαστών. Τα συκώτια.<br /><br />Και πουλημένους. Στη Μαφία. Μποξέρ. Για να παλέψουνε στον «Κήπο». Για τον τίτλο.<br /><br />Και αυτοεξόριστους ποιητές. Κορμιά του κόσμου. Στραβωμένα. Και σε βλέμμα.<br /><br />Που κάνουν βάρη. Με καθρέφτη τους το τζάμι.<br /><br />Απ’ τη Βαγδάτη. Και το Μπέλφαστ. Στη Βηρυτό. Την Ορλεάνη. Τη διαιρεμένη Λευκωσία. Με Πράσινη Γραμμή. Και του ΟΗΕ την εποπτεία*.<br /><br />Κι αλληλογραφώ με τον παλιό τρόπο. Ερωτευμένος μ’ ένα Αγριολούλουδο. Που. Στα δικά μου χαρακώματα. Είχε φυτρώσει. Αλλά στη θέα του- όπως διηγούνται και τα δούλα σφάγια- στρατιώτες του 1ου Παγκοσμίου**- ήρθαν πολλοί. (Γιατί αν σε χαρακώματα αγριολούλουδο φυτρώνει, οβίδα του εχθρού δεν σε σκοτώνει)<br /><br /> Κι έφυγε μ’ άλλον στην Πατρίδα. Που. Θα μπορούσε να την αγαπήσει. Ως πολίτης.<br />Κι όχι ως σφάγιο του Α’ Παγκοσμίου.<br /><br />Επισήμως. Πειραματόζωου Νέων φαρμάκων. Αλλά και όπλων. Κυρίως αερίου. Που τον 21 αιώνα. Κάνουνε θραύση. Σε. Αμάχους. Των πολέμων. Και στων Μητροπόλεων. Τα πρεζόνια. Εν καιρώ ειρήνης<br />----------------------------------Σχόλια------------------------------------------------------------------<br />*Ενώ η Κύπρος.<br /> Της Ευρώπης.<br />Την κοινότητα.<br /> Διεύρυνε.<br />Ως μέλος.<br />Ομόφωνα.<br />------------------------------------------------------------------------------------------<br />**Ακόμη, δεν γνωρίζουν ότι στο μέλλον.<br />Στις απολύτως δομημένες μητροπόλεις.<br />Που θα βράζουν στο ζουμί της όξινης ατμόσφαιρας.<br />Αφού ο ουρανός ξεκινάει από τη γη.<br /> Αυτά θα φυτρώνουν και στα πεζοδρόμια.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1326624247476880802?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-83471894927771038782009-08-28T13:04:00.000-07:002009-08-28T13:05:51.488-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Παλιά γραφή. Με το κερί. Να δοκιμάζεις. Για να ’χεις. Παύσεις.<br /><br />Τις μέρες. Που ηττημένος. Απ’ τη Λευκή Στρατιά. Στο Σκάκι. Μου ψιθυρίζω πάλι.<br /><br />Κι ο ύπνος σου. Με μπότες. Και με ρούχα. Όταν αρίφνητα πρεζόνια. Λυγίζουνε στο δρόμο τους. Τα πόδια.<br /><br />Της Παραμύθας. Του Χιονιού. Και της Χημείας. Θύματα. Σίγουρα.<br /><br />Στις Πόλεις Εδάφους. Αυτής της κοινωνίας. Στις μάχες της ειρήνης. Ψυχές. Που με τη λήθη. Φονεύουνε τη μνήμη.<br /><br />Και βγήκαν’. Απ’ το δρόμο. Ως μαχητές. Άδικου κράτους. Με το νόμο.<br /><br />Και σε εγκαταλειμμένα. Σοροί τους. Με κουβέρτα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-8347189492777103878?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-252009172402082932009-08-28T13:02:00.000-07:002009-08-28T13:03:07.686-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Αν καθαρίζεις τα παπούτσια. Απ’ τις περιπλανήσεις σου. Και τα ταξίδια σου. Να μην ξεχνάς πως καθαρίζεις. Το πνεύμα των τόπων που διασχίζεις. Όχι μονάχα με τα πόδια. Και με τη μνήμη σου.<br /><br />Κι όσα θ’ αντέξουν. Σπίτι σου. Τουλάχιστον. Ρίξ' τα στο νερό. Της βρύσης σου. Να εξατμιστούν. Ακολουθώντας. Στα διαμερίσματα. Τη Νύμφη τους.<br /><br />Τι κι αν δεν βλέπεις στη φύση. Τα νερά. Αλλά σε είδη υγιεινής. Και στην κουζίνα;<br /><br />Τα κατοικούνε ξωτικά. Από Ποτάμια. Αγύριστα.<br /><br />Πύλες Του Πλούτωνα. Στα λούκια. Με Κέρβερους σκυλιά. Και τον ψυχοπομπό με ενδυμασία.<br /><br /> Κληθέντα μπάτσου. Υπηρεσίας.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-25200917240208293?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-55674167366051059702009-08-28T13:00:00.000-07:002009-08-28T13:02:02.965-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Σε μια σοφίτα. Μορτάκια αγκαλιασμένα. Με χείλια σκοτωμένα.<br /><br />Στο πάθος τους. Μα σκόρπια φύλλα. Τσαλακωμένα από νταλίκα Απ’ τα δικά τους φαρμακεία. Τα περιποιούνταν με φροντίδα.<br /><br />Και τον Ιησού. Παρασκευή Μεγάλη. Στων Oρθοδόξων τις εστίες. Όταν νεκρός σε εκατοντάδες Εκκλησίες.<br /><br /><br />Αλλά όταν ζήτησαν. Κι αυτά. Πρώτες βοήθειες. Την ώρα. Που η αγάπη. Τρώει τις σάρκες της. Και γλείφεται.<br /><br />Κλειστά γι’ αυτά τα φαρμακεία. Και ο Χριστός στον Γοργοθά του. Πριν υποκύψει στα καρφιά του.<br /><br />Κι απ’ τη λαχτάρα του χιονιά. Να πάψει. Η τόση αιμορραγία. Είχαν χωρίσει. Πριν πλακώσουν τα φορεία.<br /><br />Κι ακούστηκε να λέει το ένα: «Δεν αντεχόταν το συναίσθημα. Όπως πνιγόταν ο φθισικός. Στ’ αίμα».<br /><br /> Και τ’ άλλο «Έρωτας. Όπως αυτός. Κανένας».<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-5567416736605105970?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-54594094227552214112009-08-28T12:59:00.000-07:002009-08-28T13:00:38.129-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Στον κόσμο του εγκεφάλου. Η κίνησή σου. Σαν παντομίμας. Αφού. Η ζωή με νοερά υποκείμενα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-5459409422755221411?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-70270003444608872462009-08-28T12:58:00.000-07:002009-08-28T12:59:37.459-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Αν κρατούσαμε. Ενός λεπτού σιγή. Συχνότερα. Κι όχι. Αποκλειστικά. Σε θρήνους. Και μνημόσυνα. Θ’ ακούγαμε ηχηρά. Πόσο αργοκίνητος. Ο Χρόνος.<br /><br />Και θα εκτιμούσαμε. Του ζώντος οργανισμού. Το δώρο. Πως ήρθε για μια φορά. Σε αυτόν τον κόσμο. Και θέλει βράβευση. Αν φτάσει. Να γεράσει*.<br /><br />Βραδύς ο Χρόνος. Κι αυτή η επίγνωση. Θα μας κατέδειχνε Τα έργα. Της ομορφιάς. Που θέλουν χρόνια. Και πόσο ωραίος ο Ενεστώτας.<br /><br />Ο χρόνος είναι πολλά «τώρα». Ούτε το παρελθόν. Το πληγωμένο. Απ’ του Άδραστου. Τα τόξα. Ούτε το Μέλλον. Που δεν έχει έρθει ακόμα.<br /><br /><br />Σχόλια--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />*Σαν τους πεσόντες.<br />Κι οι γέροντες.<br />Χρειάζονται μνημεία.<br />Ως επιζήσαντες.<br /> Πολέμων. Ατυχημάτων. Ή αρρώστιας.<br />Και. Πάνω απ’ όλα. Τους πρέπει θαυμασμός.<br />Γιατί ξυπνούν. Για τόσα χρόνια.<br /><br />Ο Σύγχρονος Κόσμος.<br />Καθεστωτικά.<br />Λατρεύει. Τη νεότητα.<br />Όχι απ’ αγάπη. Αλλά ως καλύτερο πελάτη.<br />Κι εξορίζει το γήρας.<br />Αφού σοφό δεν είναι για κανέναν.<br />Στων Μητροπόλεων. Το καζάνι.<br /><br />Και κάτι ακόμα:<br />Η μορφή του γέροντα θα αλλάξει.<br />Ο πολιτισμός του βιοτικού επιπέδου θα συμβάλλει.<br /> Σε μια παγωμένη μας εικόνα. Σε υπερήμερη ηλικία. Χρόνια.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-7027000344460887246?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-83955955425406485142009-08-28T12:56:00.000-07:002009-08-28T12:58:14.134-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Οι Ψαράδες Κήπων. Θα διασχίζουν στο Μέλλον. Τον παγωμένο πλανήτη. Κάνοντας λαθρεμπόριο παλιάς φύσης. Από πλοία φρούρια. Που θα αντιμετωπίζουν. Τη μόλυνση των νερών. Και την υψηλή στάθμη.<br /><br />Και θα θυμίζουν παλιά υποβρύχια. Και μες στα σωθικά τους. Δέντρα ολόκληρα. Δεμένα όπως λάχει.<br /><br />Καμιόνια κατάφορτα. Με φύλλα και χώμα. Ολόκληρα θερμοκήπια. Με ρόδες.<br /><br />Μακριά από βαγόνια. Τρένων Υψηλής Ταχύτητας.<br /><br />Οι Ψαράδες Κήπων. Δεν θα μεταφέρουν. Τίποτε. Με εναέριο μέσο.<br /><br />Θα μισούν. Την όξινη σύσταση. Της ατμόσφαιρας. Το χρώμα της λάσπης. Απ’ τα αέρια της ανθρωπότητας.<br /><br />Ειρήνης. Και πολέμου. Που τις ακτίνες του ήλιου εμποδίζουν. Τον πάτο. Μας. Ν’ αγγίξουν.<br /><br />Οι Ψαράδες Κήπων. Θα δουλεύουν. Στον επίγειο Ουρανό. Αφού γι’ αυτούς. Ο Ουρανός. Της Επιστήμης.<br /><br />Αυτός που ξεκινάει από τη γη. Και η επίγνωση. Ότι ο άνθρωπος. Τυχαία μορφή ζωής. Σε αειδίνητο πλανήτη. Τη σκέψη τους. Θα κρίνει.<br /><br />Οι Ψαράδες Κήπων. Θα ζουν. Μακριά. Από τις μητροπόλεις. Παράνομοι. Και μόνοι. Ως νυκταγορητές. Σε χιόνι.<br /><br />Ψεύτικο.<br /></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-8395595542540648514?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-74228263610071489422009-08-28T12:10:00.000-07:002009-08-28T12:12:04.727-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Της ζωής μου. Οι ναυαγοσώστες. Ξαφνικοί. Ποτέ επίσημος. Με κιάλια. Γι’ αυτό. Κι η ανάμνηση τους. Με στοργή.<br /><br />Περαστικοί. Και νυκτιδρόμοι σιγανοί. (Πρώτοι πεσόντες. Σε πόλεμου. Τη σφαγή. Αλλά στ’ αρχίδια τους: Ο ήρωας στον ίσκιο τους ).<br /><br />Οδηγοί. Ταξί. Ασθενοφόρων. Φορτηγών. Νυχτερινοί. (Ως βάρδια Ξετραχαίνει. Την ψυχή. Οι Πρωινοί. Υπό αισθήσεις. Ευπειθείς ).<br /><br />Πόρτες σε μαγαζιά της Περσεφόνης και γκαρσόνια. (Που ως θαμώνας σε έχουν κάνει συγγενή)<br /><br />Κανά σκυλί. Που βρήκε αδέσποτη ψυχή. Με μούτρα ανθρώπινα. (Και ως κήρυκας το διαλαλεί. Σ’ αδέρφια ζόρικα. Που εκδικούνται. Φόλες με Πρόκες. Κλοτσιές με μπότες. Σκάγια πισώπλατα).<br /><br />Σας απατούσα. Ως μορφή. Ποτέ δεν ήμουν αρκετά δημοφιλής. Δεν είχα ανθρώπους. Ενα ασχημόπαπο. Με κύκνους δολοφόνους.<br /><br />Την τελευταία φορά δεν ήμουν τυχερός. Ακόμη αναρρώνω από πνιγμό.<br />Εκεί. Ναυαγοσώστης Δεν βρέθηκε κανείς. Ούτε κι αυτοί. Που σώζουν και τομάρι. Μην πνιγεί.<br /><br />Κι όταν ξεβράστηκα. Με πήρε ασθενοφόρο. Με μπάτσο. Να ρωτάει. Για τον τρόπο.<br /><br />Που πνίγηκα. Στη γη.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-7422826361007148942?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-80498218496116724972009-08-28T12:09:00.000-07:002009-08-28T12:10:02.687-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Στο μέλλον. Η ομάδα ανταρτών Τέχνης. Με την ονομασία «Παπούτσια του Βαν Γκονγκ».<br /><br /> Από τον πίνακα. Του καλλιτέχνη. Των αιώνων. Με τα πειστικότερα. Παπούτσια. Δρόμων.<br /><br />Τα ακαθάριστα. Από τα πνεύματα. Των Τόπων. Που διέσχισαν.<br /><br />Θα ραίνει. Φύλλα ξερά. Τις λεωφόρους. Και θα κρεμάει. Πανό. Με ποιήματα. Στις Πόλεις Εδάφους.<br /><br />Και ως Τοιχοβάτες. Θα δίνουν παραστάσεις. Στις ταράτσες. Και θα προκαλούν τεχνητές βροχές. Και κύματα στα Πάρκα. Με τις Τεχνητές Θάλασσες. Π’ υπό γυάλες.<br /><br />Και οι Αρχές θα εφιστούν την προσοχή. Σε αυτήν. Την πρόκληση. Αισθητικής. Αυτών. Των άθλιων. Αποβρασμάτων. Που καλούν. Σε σαμποτάζ. Της Ενωμένης. Παγκόσμιας Αμερικής.<br /><br />Με Κατάληψη χώρων. Στις Πόλεις της Εναέριας Ζωής.<br /><br />Διοργάνωση παρέλασης πρεζονιών.<br /><br /> Κάψιμο τηλεοράσεων.<br /><br />Φιλοξενία αστέγων. Σε πολυκαταστήματα.<br /><br />Απαγγελία ποίησης. Με παρεμβολές. Στα δελτία ειδήσεων.<br /><br /> Άδειασμα ξερών φύλλων. Από την Παλιά Φύση. Στο κέντρο της Μητρόπολης.<br /><br />Ταξίδια ξαφνικά των διανομέων. Πριν παραδώσουν.<br /><br />Παρέλαση ζητιάνων. Στα προάστια. Των πλουσίων.<br /><br /> Χριστουγεννιάτικα δέντρα. Με σκουπίδια. Για στολίδια. Και ρεύμα. Στα λαμπιόνια. Από κολόνες.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-8049821849611672497?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-17105348152872524882009-08-28T12:05:00.000-07:002009-08-28T12:09:00.709-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Ο πατέρας μου. Έχει σταθεί. Σε καφενείο. Τριάντα βήματα. Από μεγάλο. Νεκροταφείο. Μ’ ονομασία. Από την ιδιοκτησία. «Τριάντα μέτρα από το τέρμα της Ζωής». (Και κεφαλαίο Ζήτα. Στην επιγραφή. Στη λέξη ζωή). Για να ’ναι αστεία.<br /><br />Πού να ’ξέρε ο εμπνευστής. Πως θα εκπαιδεύονταν σε αυτή. Θαμώνες. Με ορρωδία. Στο θάνατο Κυρίου*.<br /><br />Και του ’πατέρα. Του ’κάνε καλό. «Τριάντα μέτρα. Από το τέρμα της Ζωής». Ήπιε καφέ. Και ρέμβασε με θάνατο. Κοντά του. Και φοίτησε. Καλά. Στα παρακάτω:<br /><br />Αφού θνητογενής. Από τον Άδη. Δεν σε χωρίζει. Μια παλάμη.<br />Και τ’ όποιο. Σύνορο. Στεγνή παρηγορία. Μεγάλης φαντασίας.----------------------------------Σχόλια-----------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />*Ο άθεος. Θανατοσθενής.<br /> Γι’ αυτόν. Μόλις σβηστεί. Ο εγκέφαλος. Του σωματικού. Εργοστασίου.<br />Στο Διάστημα. Αρχίζει η επιστροφή.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-1710534815287252488?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-88285703273136170612009-08-28T12:01:00.000-07:002009-08-28T12:03:29.376-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Είμαι το παραδοσιακό καφενείο του Μπέη. Του Παλιού Κόσμου. Στην Ελλάδα. Και φωτογραφημένο. Και από ξένων πρακτορείων. Το φακό. Όπου ζωγραφισμένοι. Στους τοίχους του θαμώνες.<br /><br />Σε μέγεθος. Φυσικό. Και τόσο ζωντανοί. Που λες και υπάρχουν. Ανάμεσα στους ζώντες.<br /><br />Και στα τραπέζια τους. Καθήμενοι. Εν σιωπή. Που αιώνες. Δεν νιώθεις απ’ αυτήν. Να φεύγουν. Στον Ενεστώτα. Που αποφεύγουν. Οι θνητοί.<br /><br />Και τον προτρέχουν.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-8828570327313617061?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-32632717602179014552009-08-28T11:59:00.001-07:002009-08-28T12:00:58.774-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Θες να με δεις. Χωρίς τα Φύλλα της Πυθίας; Γιατί δεν μ’ έχεις ξαναδεί. Με διαύγεια. Κι ως σκοτεινή γωνία; Στο σπίτι του κενού;<br /><br />Όπου σπουργίτες του γκρεμού. Και ορειβάτες. Με στόχο μια κορφή. Η μόνη παρουσία;<br /><br />(Κι όσοι στη ζήση. Με σκοπό. Καλοδεχούμενοι. Σαν ψάχνω θύματα. Γι’ υλικό μιας ηλικίας. Και για σπουργίτια. Καλή ως άσκηση. Για τα διαζώματα. Των μητροπόλεων. Υπό γυαλί. Ατσάλι κι αλουμίνια ).<br /><br />Και ως Σκοτεινή Γωνία. Μακριά από παράθυρο. Ή λάμπα. Υπό το σκότος. Δίνω τις μάχες μου. Σαν πλάσμα. Αιχμηρό. Ανίκανο να σταματήσει. Να τρώει ζωντανό. Ζωής το Θαύμα.<br /><br />Με ειλικρίνεια. Θα στο πω. Ποτέ να μη με δεις. Δίχως τα Φύλλα της Πυθίας. Θα δεις το Διάολο. Της δικής σου. Της θρησκείας. Κι όχι τον Διόνυσο. Στα αίματα. Με μάσκες.<br /><br />Μαζί και ρόγχο. Από γαμήσια. Με τις Βάκχες. Άσ’ το καλύτερα. Μην τρέχεις. Σε εκκλησία.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3263271760217901455?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-5769483575456986312009-08-28T11:58:00.000-07:002009-08-28T11:59:22.059-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Εμείς. Που ζήσαμε. Μαθαίνοντας. Να ζούμε. Ποτέ δεν θα συμφιλιωθούμε. Με την επίγνωση. Του θνητογενούς. Οργανισμού. Όπου ποντοπορούμε. (Γυναίκα σκληρή. Που δεν χορταίνουμε;).<br /><br />Ενώ οι άλλοι. Που δεν έζησαν. Μαθαίνοντας. Να ζούνε. Δεν έχουν. Αυτήν την αγωνία. Μα πώς. Στον κόσμο. Θα απλωθούνε. Με βίλα. Και πισίνα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-576948357545698631?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-82210455290289327652009-08-28T11:52:00.000-07:002009-08-28T11:56:23.115-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong> Με αδερφικό αίμα. Ως διορθωτή εφημερίδας. Με συγκλονίσανε. Οι τρεις αδερφοί. Που μ’ άλλους. Συγκροτούσαν. Την πολυθρύλητη. Οργάνωση. Ανταρτών πόλης. Με το όνομα. Της Εξέγερσης. Του Νοεμβρίου (1). Που παλιγκάπηλοι. Το νόημά της. Εξασθένισαν. Κι οικειοποιήθηκαν. Ενώ τ’ αρνήθηκαν. Όπως ο Πέτρος. Τον Χριστό.<br /><br /> Για τη συσσωρευμένη. Γονιδιακή οργή. Κι από το σπέρμα. Ιερέα (2). Απ’ της πατρίδας. Το ιστορικά αναληθές. Ελληνοχριστιανικό στοιχείο. Παιδιά χολωμένα(3)<br /><br />Κι ως μέλη. Δικάστηκαν. Οργάνωσης. Του ποινικού εγκλήματος. Και ψυχρή τρομοκρατία. Από την αφόβητρη Δημοκρατία.<br /><br /> Αντί. Να τους αναγνωριστεί. Η τραγικότητα. Των προσώπων τους. Και όχι. Μόνον. Των θυμάτων τους. Για τη μάταιη μάχη. Και τη σκιαμαχία. Με την αόρατη εξουσία. Και να τους εξορίσει. Σε κοινωφελές έργο. Ως παιδιά της. Πάσχοντα. Από την έλλειψη. Δικαιοσύνης. Κι είχανε. Πόλεμο. Μαζί της. Και δεν μπορούν να δικαστούν. Με τη συνήθη ηθική της (Όπου βίαιο κράτος αυτός ο πόλεμος ακήρυχτος).<br /><br />Και τους εγκλείει. Σε κελιά κάτασπρα. Ως σκιάχτρο. Για νέους επαναστάτες. Που στα περισσότερα κράτη. Που άδικα. Ανθίζουν. Άφθονα.<br /><br />Και τους τιμωρεί.. Ενώ γνωρίζει. Ότι αυτή τους κυοφόρησε. Για βία. Κι άπιαστοι παρέμειναν. Για χρόνια. Γιατί στο πλάι τους. Η κοινωνία. Γι’ αυτό. Και η γιάφκα τους. Σε πολυκατοικίες. Συνοικίας.<br /><br />Η χώρα σακάτισσα. Από αμερικανόπνευστη δικτατορία. Και τον πλουτισμό των δέκα οικογενειών. Που ακόμη τη ρουφάνε. Με σούπας. Την κουτάλα.<br /><br />Και μόλις επέλεξε. Κι αυτή. Το βιοτικό επίπεδο. Ως ιδεολογία. Και σκιάχτηκε. Από την πανίσχυρη. Αμερικανική. Ομπρέλα Προστασίας. Κατά Αξόνων του Κακού. Και Αντιτρομοκρατίας. Που λειτουργούν στο πλαίσιο του Αόρατου Εχθρού. Όπως ο Όργουελ. Το όρισε. Στο βιβλίο. Που θα δικαιώνουμε. Η ανθρωπότητα. Ως τέλους.<br /><br /> Τους βάλαν’ χειροπέδα.<br /><br />Όπως κι από το γεγονός. Μιας βόμβας. Που καταλάθος. Τους έσκασε. Στα χέρια.<br /><br />-----------------------------------Σχόλια-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />1. Εξέγερση εναντίον μιας. Ανήκουστης. Δικτατορίας.<br />Προϊόν Αμερικής. Στην άμοιρη πατρίδα.<br />Που πόρτα. Για τη Μέση Ανατολή. Στον χάρτη. Με καρφίτσα.<br />Για να ελέγξουν οι ΗΠΑ. Τις πηγές. Με τα πετρέλαια.<br />Και με τα Σαουδαράβια. Να κάνουν Πόλεις. Με χιόνι. Και με θάλασσα.<br />Για της πλουτοκρατίας. Την απληστία. Ώστε και στην έρημο. Να κάνουν σκι. Και ηλιοθεραπεία.<br /><br />Εξέγερση. Όπως πάντα. Από τα κάτω στρώματα. -Μαθητές –Οικοδόμοι- Φοιτητές.<br /><br />Ούτε οργανώσεις. Ούτε παράνομα κόμματα.<br />Που αυτά που δικαιούνται. Ψωμί κι ελευθερία. Θα πάρουν και με βία.<br />Δίχως αρχηγούς. Και τους ενδοιασμούς του Θεού.<br /> Και με ανταρσία. Σε Πολυτεχνεία. Νομικές και Χημεία.<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />2. Πίστη της Γκούντρουν Ενσλιν.<br />. Αναμνήσεις ενός διορθωτή εφημερίδας (5). Με αδερφικό αίμα. Ως διορθωτή εφημερίδας. Με συγκλονίσανε. Οι τρεις αδερφοί. Που μ’ άλλους. Συγκροτούσαν. Την πολυθρύλητη. Οργάνωση. Ανταρτών πόλης. Με το όνομα. Της Εξέγερσης. Του Νοεμβρίου (1). Που παλιγκάπηλοι. Το νόημά της. Εξασθένισαν. Κι οικειοποιήθηκαν. Ενώ τ’ αρνήθηκαν. Όπως ο Πέτρος. Τον Χριστό.<br /><br /> Για τη συσσωρευμένη. Γονιδιακή οργή. Κι από το σπέρμα. Ιερέα (2). Απ’ της πατρίδας. Το ιστορικά αναληθές. Ελληνοχριστιανικό στοιχείο. Παιδιά χολωμένα(3)<br /><br />Κι ως μέλη. Δικάστηκαν. Οργάνωσης. Του ποινικού εγκλήματος. Και ψυχρή τρομοκρατία. Από την αφόβητρη Δημοκρατία.<br /><br /> Αντί. Να τους αναγνωριστεί. Η τραγικότητα. Των προσώπων τους. Και όχι. Μόνον. Των θυμάτων τους. Για τη μάταιη μάχη. Και τη σκιαμαχία. Με την αόρατη εξουσία. Και να τους εξορίσει. Σε κοινωφελές έργο. Ως παιδιά της. Πάσχοντα. Από την έλλειψη. Δικαιοσύνης. Κι είχανε. Πόλεμο. Μαζί της. Και δεν μπορούν να δικαστούν. Με τη συνήθη ηθική της (Όπου βίαιο κράτος αυτός ο πόλεμος ακήρυχτος).<br /><br />Και τους εγκλείει. Σε κελιά κάτασπρα. Ως σκιάχτρο. Για νέους επαναστάτες. Που στα περισσότερα κράτη. Που άδικα. Ανθίζουν. Άφθονα.<br /><br />Και τους τιμωρεί.. Ενώ γνωρίζει. Ότι αυτή τους κυοφόρησε. Για βία. Κι άπιαστοι παρέμειναν. Για χρόνια. Γιατί στο πλάι τους. Η κοινωνία. Γι’ αυτό. Και η γιάφκα τους. Σε πολυκατοικίες. Συνοικίας.<br /><br />Η χώρα σακάτισσα. Από αμερικανόπνευστη δικτατορία. Και τον πλουτισμό των δέκα οικογενειών. Που ακόμη τη ρουφάνε. Με σούπας. Την κουτάλα.<br /><br />Και μόλις επέλεξε. Κι αυτή. Το βιοτικό επίπεδο. Ως ιδεολογία. Και σκιάχτηκε. Από την πανίσχυρη. Αμερικανική. Ομπρέλα Προστασίας. Κατά Αξόνων του Κακού. Και Αντιτρομοκρατίας. Που λειτουργούν στο πλαίσιο του Αόρατου Εχθρού. Όπως ο Όργουελ. Το όρισε. Στο βιβλίο. Που θα δικαιώνουμε. Η ανθρωπότητα. Ως τέλους.<br /><br /> Τους βάλαν’ χειροπέδα.<br /><br />Όπως κι από το γεγονός. Μιας βόμβας. Που καταλάθος. Τους έσκασε. Στα χέρια.<br /><br />-----------------------------------Σχόλια-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><br />1. Εξέγερση εναντίον μιας. Ανήκουστης. Δικτατορίας.<br />Προϊόν Αμερικής. Στην άμοιρη πατρίδα.<br />Που πόρτα. Για τη Μέση Ανατολή. Στον χάρτη. Με καρφίτσα.<br />Για να ελέγξουν οι ΗΠΑ. Τις πηγές. Με τα πετρέλαια.<br />Και με τα Σαουδαράβια. Να κάνουν Πόλεις. Με χιόνι. Και με θάλασσα.<br />Για της πλουτοκρατίας. Την απληστία. Ώστε και στην έρημο. Να κάνουν σκι. Και ηλιοθεραπεία.<br /><br />Εξέγερση. Όπως πάντα. Από τα κάτω στρώματα. -Μαθητές –Οικοδόμοι- Φοιτητές.<br /><br />Ούτε οργανώσεις. Ούτε παράνομα κόμματα.<br />Που αυτά που δικαιούνται. Ψωμί κι ελευθερία. Θα πάρουν και με βία.<br />Δίχως αρχηγούς. Και τους ενδοιασμούς του Θεού.<br /> Και με ανταρσία. Σε Πολυτεχνεία. Νομικές και Χημεία.<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />2. Πίστη της Γκούντρουν Ενσλιν.<br /> Ιδρυτικού Μέλους της RΑF. (Κι αυτή παπαδοπαίδι).<br />Πως «η πολλή συμβίωση με το αδύναμο. Καλό. Και το Θεόσταλτο. Πανίσχυρο. Κακό.<br /> Σε οδηγεί σε άθεη φορά».<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />3. Κάποιος απ’ όλους.<br />Σκόρπιζε πύρινους λόγους.<br />Ανήθικου.<br />Και δυνάστη.<br />Χριστιανού δεσπότη.<br />Του πατρικού του τόπου.<br /> Κρατώντας μαύρη ομπρέλα.<br /> Ιδρυτικού Μέλους της RΑF. (Κι αυτή παπαδοπαίδι).<br />Πως «η πολλή συμβίωση με το αδύναμο. Καλό. Και το Θεόσταλτο. Πανίσχυρο. Κακό.<br /> Σε οδηγεί σε άθεη φορά».<br />------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />3. Κάποιος απ’ όλους.<br />Σκόρπιζε πύρινους λόγους.<br />Ανήθικου.<br />Και δυνάστη.<br />Χριστιανού δεσπότη.<br />Του πατρικού του τόπου.<br /> Κρατώντας μαύρη ομπρέλα.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-8221045529028932765?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-64885531481501265702009-08-27T13:45:00.000-07:002009-08-27T13:46:07.067-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Με αδερφικό αίμα. Ως διορθωτή. Οι πέντε. Ηλικιωμένοι. Αδερφοί. Π’ αυτοκτόνησαν. Όλοι μαζί. Με γκάζι. Για να προλάβουν. Μην κανείς. Πρώτος. Πεθάνει. Μου την κατάπιαν’. Τη φωνή.<br /><br />Και δεν τη γύρισαν. Ξανά. Την ίδια. Μ’. Από το αέριο. Πιο αργή. Και κρύα.<br /><br />Κι όταν. Από την εφημερίδα. Ζήτησα να φύγω. Έκλεισα και γκάζι. Πίσω.<br /><br />Κι έμεινε στο νου μου. Λίγο.<br /></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6488553148150126570?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-28049622206599892932009-08-27T13:43:00.000-07:002009-08-27T13:44:48.510-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Ως παιδί τον 20ό αιώνα. Η ξινισμένη μου εκδοχή. Σε οικογενειακή φωτογραφία. Αυτή. Που θέλει χρόνο. Να στηθεί. Η συνηθέστερη. Στιγμή.<br /><br /> Δεκαετία του ’70. Με αθλητικά- κουρελαρία. Και με πουκάμισα του Ελβις. Όταν ξερόγλειφε τον Νίξον. Ως ατραξιόν σε ένα καζίνο.<br /><br />Σε ένα καζίνο στο Λας Βέγκας. Μέσα στης κόκας τον αιθέρα. Δεκαετία του ’70. Με αθλητικά- κουρελαρία. Απ’ τα σκουπιδαριά. Των αμερικάνικων αγορών. Στις βάσεις. Τις στρατιωτικές τους. Που δέχονταν κόσμο. Τις Κυριακές. Και τις γιορτές τους. Ή κλαμπ ξενοδοχεία. Που τα κοιτάζαμε. Σαν να ’τανε βιτρίνα. Και τα μενού τους. Απ’ τα ταχυφαγεία. Των Μακ Ντόναλτς. Σαν τον Παρθενώνα.<br /><br />Ξενοδοχεία. Στην περιοχή. Που πριν. Τα είχαν επιτάξει Γερμανοί. Κι ύστερα αυτοί. Κατακτητές υπό μανδύα. Κι η χώρα. Κομμάτι πίτας. Στη μοιρασιά των νικητών. Του Β΄ Παγκοσμίου.<br /><br />Αγοροκόριτσο γυαλάκιας. Πατρίδας. Φως Πολιτισμού. Και Ιστορίας. Και σύμφωνα. Με τη φήμη της. Αιώνιας διάρκειας. Με εμφανίσεις πληθυσμών. Βαθιάς προϊστορίας. Και φύση σπάνια. Απολιθωμένα δάση. Την πιο μικρή πεταλούδα της Γηραιάς Ηπείρου. (Freyeria trochylus). Και με νησιά. Ως επικράτεια.<br /><br />Κι ήλιο. Π’ οργάνωσε τη Σκέψη. Για Ποίηση. Επιστήμη και Φιλοσοφία. Και οι ρουφιάνοι. Της ροκάνισαν τα νιάτα. Και γνώρισε. Μια ανάπτυξη Τα τζάκια! Μικρή. Φτωχή. Με σπάραγμα εμφύλιο. Των Άγγλο- Αμερικανών. Το σύνηθες πλάνο. Στην υφήλιο- Όπως στη Λατινική Αμερική- και τη Μέση Ανατολή-<br /><br />-Για τα λεφτά. Από τα πετρέλαια.<br /><br />Μα όταν διαλυόταν η φωτογραφία. Ρουφούσα. Τα βιβλία. Γι’ κείνη τη σκιά. Στη Χιροσίμα.<br /><br />Ο,τι απέμεινε από έναν εργάτη σε μια σκάλα. Και τις μολότοφ. Άρχισα. Με γάλα.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-2804962220659989293?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-57316750331595682112009-08-27T13:42:00.000-07:002009-08-27T13:43:02.480-07:00<strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">Ζωή στη μνήμη. Χωρίς ήχο. Βωβή ζωή. Την ονομάζω</span>.</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-5731675033159568211?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-31656650405765053962009-08-27T13:41:00.000-07:002009-08-27T13:42:07.705-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Ως παράνομη συναλλαγή. Με γλώσσα. Αναγκαστικά. Συνθηματική. Η αγορά των Φύλλων της Πυθίας. Από τους προμηθευτές της λήθης της:<br /><br />«Θέλω να μου γράψεις μουσική. Βροχή. Σε κεραμίδια» ή «Τη φωνή της Μάνας της Αιγύπτου. Που το τραγούδι της λυπητερό. Σε δυο πλευρές του δίσκου. Αγαπημένη του λαού. Που τον νεκρό του. Έκανε μούμια. Και του ’βάζε. Στον τάφο. Τ’ αγαπημένα του παιχνίδια».</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3165665040576505396?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-32182859649862677472009-08-27T13:38:00.000-07:002009-08-27T13:39:40.676-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Η αύρα μου. Της Περσεφόνης γεύμα. Κι ο Πλούτωνας στα χέρια. Με τα ρόδια. Κι εγώ και οι σύντροφοι μου. Στη φούστα της. Λιγούρια.<br /><br />Γι’ αυτόν το μισό χρόνο. Στο σκοτάδι. Όπου η μάνα μου. Με ψάχνει. Και με μισεί. Γι’ αυτήν την προσβολή μου.<br /><br />Το φως που μ’ έφερε. Μακριά απ’ τη ζωή μου.<br /><br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-3218285964986267747?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-84025345108055805582009-08-27T13:37:00.000-07:002009-08-27T13:38:38.217-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Το τούνελ. Π’ όλοι βλέπουν. Στο θάνατο. Να λάμπει. Της μνήμης. Οι διακόπτες. Που πέφτουν. Στη λήξη τους. Με λάμψη. Σ’ εμένα επίγνωση. Απ’ τη γέννα.<br /><br />Και η δοκιμή μου εν ζωή. Κι έχασα αίμα. Τόσο πολύ. Που παραπέμφθηκα. Σε χειρουργεία ειδικευμένα. Και η κουβέντα: «Θέλει εγκλεισμό» σαν καραμέλα. Σε όποιον ξανοίχτηκε. Στη θάλασσα. Για μένα.<br /><br />Κι έχω ακόμη τη μορφή. Της Σωτηρίας: «Μην το τσακίζεις το μυαλό σου στα ντουβάρι. Κάτσε και γράψε. Για να φρίξεις το σκοτάδι».</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-8402534510805580558?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-78863358501587251192009-08-27T13:36:00.000-07:002009-08-27T13:37:38.027-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Επειδή πίστη μου. ΄Οτι ο εγκέφαλος. Η Ψυχή. Στη μηχανή αυτήν. Την άπειρη. Που σμίκρυνση. Του Σύμπαντος,<br /><br />Με Φύλλα της Πυθίας. Μνήμες. Κομμένες. Σύρριζα. Αποκοιμίζω. Αιφνίδια.<br /><br />Χωρίς αυτά. Η σκέψη μου. Στην αιματόεσσα. Μήδεια. Που παίρνει. Το τρένο. Στην Ομόνοια. Και τα κεφάλια των παιδιών της. Σαν μια βαλίτσα. Κρατά. Στα χέρια. Και την Αγαύη. Πίσω της. Που πάει να βρει. Μια τρίστρατη γιορτή. Στον Διόνυσο. Σε δρόμους της Μητρόπολης. Με ονόματα αιωνίων φιλοσόφων. Γεμάτες άσπρη. Κι απόγνωση ξενήλατου. Στο μάτι. </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-7886335850158725119?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-3257098711405593652009-08-27T10:29:00.001-07:002009-08-27T10:29:46.216-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Σαν βρέχει. Καταλαγιάζουν φωνές. Τηλεοράσεις. Μουσικές. Παράθυρα. Για λίγο. Μισανοίγουνε. Στο Νέο Κόσμο. Του θορύβου. Δηλαδή, όλων των ήχων. (Ό,τι το άσπρο. Για τα χρώματα. Κι ο θόρυβος είναι για τους ήχους, μας λέει η Επιστήμη).<br /><br />Η μουσική της βροχής. Παλιά και ειρηνική. Και μια κλωστή. Που. Οδηγεί. Στο παρελθόν. Δίχως να σκαλώνει. Ή να κοπεί. Όταν μυρίζαμε. Βρεμένο χώμα. Όχι από γλάστρα. Αλλά απ’ τη γη.<br /><br />Κι. Όταν δεν σιχτιρίζαμε. Της φύσης. Το νερό. Μην πλημμυρίσουμε.<br /><br />(Ενώ τόπο κανένα. Δεν αφήσαμε Στην άμοιρη βροχή. Να πέσει. Και να φύγει. Ποτάμια και πηγές. Και ρέματα. Τα χτίσαμε. Και να τη συγκρατεί. Άξυλος ύλη. Δεν κρατήσαμε.)<br /><br />Και μείναμε γυμνοί. Να την ακούμε. Όπως τη θάλασσα. Από δίσκο. Που- Όπως λένε κι οι γιατροί- Οι αρμόδιοι της ψυχής. Ευεργετεί.<br /><br />Στου καταθλιπτικού. Τον ύπνο.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-325709871140559365?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-75881728636842308832009-08-27T10:27:00.000-07:002009-08-27T10:29:04.767-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Στους άνευ Θεού. Καμιά αλαζονεία. Αλλά η τραγωδία. Χωρίς την Αιώνια Βασιλεία. Χωρίς αγγέλους πληρωμάτων. Σ’ ένα. Απ’ τα πλοία. Του θανάτου.<br /><br />Που ναύτες του. Οι σκιές μας. Σ’ όποια ηλικία. Αναχώρησε. Ο καθένας: Παιδί- Νέος ή γέροντας.<br /><br />Στις μηχανές. Οι Υβριστές. Και σε καμπίνες. Οι Έμμετροι. (Ως γαληνοί. Απέρατοι).<br /><br />Και οι σοροί. Δεμένες στα κατάρτια. Να αλμυρωθούν στη θάλασσα. Και με μαντίλι μητρικό. Κλειστά τα μάτια.<br /><br />Πριν βρουν. Τον Πλούτωνα. Στο δείπνο. Που ξεγελά. Την Περσεφόνη. Με τα ρόδια. Για να την έχει. Πλάι του αιώνια.<br /><br />Και πλάι μας καράβια. Με τη σειρά. Όπως κι άλλη.<br /><br />Όμως. Σαν έρθει. Εκείνη η λάμψη. Πιστός και άθεος και διάολος. Θα επιστρέψουμε στα αστέρια. Και στο σκοτάδι. Πριν τη γέννα.<br /><br />Μπορεί τα χέρια μου Δεμένα. Όμως. Τα μάτια μου. Λυμένα. Κι ας είναι κάτω από μαντίλι. Η γνώση όραση με μνήμη.<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-7588172863684230883?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-1364055366986407122009-08-27T10:26:00.000-07:002009-08-27T10:27:23.244-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Τον παρ’ ολίγον. Αεροπόρο. Η γη τον κέρδισε. Σαν σκάμπασε. Πως θα ’ταν μισθοφόρος. Σε ένα θεσμό. Που δίχως μάχη. Και μ’ Αόρατους Εχθρούς. Απομυζεί λεφτά. Από τους πόρους. Της Υγείας. Του Πολιτισμού Και. Της Παιδείας. Για να κερδοσκοπούν. Πολεμοφθόρες εταιρείες. Με ευκολία. Και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους. Για των πολέμων κακουργίες Κι όχι ειρήνης. Δημιουργίες.<br /><br />Κι ως άνθρωπος. Με γνώση. Πως άμμου κόκκος. Αυτός και η στολή του. Στον σύμπαντα κόσμο. Τον μάζευαν στις παρελάσεις. Τον κόσμο σαν ρωτούσε:<br /><br />Τι διάολο επευφημούσε; Τα όπλα; Την ασχήμια; Την. Προγραμματισμένου Στόχου. Βόμβα; Τα αεροπλάνα; Που όταν βομβαρδίζουνε. Σε καίνε. Όχι στο δέρμα. Αλλά από μέσα.; Κι οι πόνοι αφόρητοι. Σαν πένσα; Το σίδερο; Τις μπότες;<br /><br />Αντί να παρελαύνουν. Παιδάκια. Με παιχνίδια. Μουσικοί. Ποιητές και δάσκαλοι. Εργάτες. Ή γερόντια. Που καταφέρνουν να ξυπνούν για τόσα χρόνια.<br /><br />Κάποια φορά. Φασίστες μιας Χρυσής Αυγής. Που σχέση ουδεμία με της φύσης. Τον χτύπησαν αλύπητα. Και σε Νοσοκομείο Ατυχημάτων. Ξεχρόνισε με βίδες. Και με σύρματα.<br /><br />Κι από το εξιτήριο. Εξορίστηκε. Και βλήματα. Συνέλεξε. Σε τόπους άσκησης Στρατού. Που γλάστρες έκανε. Για την παράγκα. Που ’φτιαξε.<br /><br />Τέρμα του νου. Που σκόνταψε.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-136405536698640712?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-41160353502546535142009-08-27T10:25:00.000-07:002009-08-27T10:26:36.472-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Η γνωριμία. Με τα Φύλλα της Πυθίας. Ως αναλγητικό. Απ’ άνθρωπο δικό.<br /><br />Οι πόνοι. Αφόρητοι. Της έλλειψης βενζίνης. Που μέχρι τότε. Είχα ως λήθη.<br /><br />Περαστικός. Αν άναβε τσιγάρο. Οι φλόγες μου. Ως πάνω.<br /><br />Και χρέη σε βενζινάδικα. Που. Μου ποτίζανε. Αχάραγα. Την αύρα μου.<br /><br />Και απ’ τα μπουνίδια. Για ψύλλου πήδημα. Τα μάτια μου. Σαν των μποξέρ. Στα μολυβόνερα.<br /><br />Κι έτσι. Τα φύλλα. Ύστατη ελπίδα. Να μην ακούγεται. Η αλήθεια. Για την ανυπαρξία της. Παιδικής μου ηλικίας.<br /><br />Κι ειρήνη να ’χω. Με την κοινωνία.<br /><br />Και για λιποταξίου γραφή. Να σύρομαι στα δικαστήρια.<br /><br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-4116035350254653514?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-255419112919977398.post-69768063426165785212009-08-26T13:31:00.000-07:002009-08-26T13:32:25.150-07:00<span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><strong>Πιο επικίνδυνη. Η αλφαβήτα. Στον αέρα. Γι’ αυτό. Και με τη γλώσσα των κωφών. Οι επιθέσεις. Στα τραπεζικά τοκογλυφεία. Και σε διαχειριστών. Της πολιτικής. Γραφεία.<br /><br />Ας γράφουνε οι κάμερες. Υψίστης ασφαλείας. Στα χέρια μας. Αετοί. Με νύχια. Για κάθε άπληστο. Να γίνεσαι βενζίνα. Με τύμπανα σπασμένα. Να μην ακούς. Την έκρηξη. Κι εσένα.<br /><br />Σαν σε βυθό. Είναι πιο εύκολα. Σκληρή η κωφότητα για τον καθένα. Με λέξεις άγλωσσες. Οι σκέψεις ασχημάτιστες. Και η αίσθηση. Των χώρων. Ποτέ ολοκληρωμένη. Σαν να περπατάς σε κουπαστή. Σκαριού. Που κύμα βολοδέρνει.<br /><br />Μα αυτό βοηθά. Για τον αγώνα. Στο Νέο Κόσμο. Χωρίς συνείδηση. Μπουλόνια. Να σκάμε. Στα Σώματα Ασφαλείας του Κανόνα. Που την εξαίρεση. Πατάσσουνε. Αιώνια. Και κατεβαίνουν. Ως στρατός Αρχαίας Ρώμης.<br /><br />Κι εμείς για αυτούς. Κι εσάς. Γνωστοί και άγνωστοι κουκουλοφόροι. Κωλόπαιδα. Από σπίτι. Σκορποχώρι. Και είμαι παιδί σας. Στο δυσανάγνωστο. Το Χάρτη.<br /><br />Μίας Μητρόπολης. Με σύνορα. Από τις τάξεις. Κι οριογραμμές τόσο πολλές. Της Ιστορίας. Της γεωγραφίας. Της οικονομίας. Της πολιτικής. Και της κοινωνίας. Των υπηρεσιών ασφαλείας Της τεχνικής. Πια. Επικοινωνίας. Της ανέχειας. Και των εξωραϊσμένων προαστίων. Των ανερχόμενων. Πλουσίων.<br /><br />Κι έχετε ακόμη απορία. Γιατί κατέφυγα στη βία. Σε μια πατρίδα. Που τα ρέστα. Που ντρέπεσαι να πάρεις. Σε καντίνα. Οι κυβερνήσεις της. Τα δίνουν. Με ευκολία. Σε Τέχνη* και Παιδεία, Υγεία και Κοινωνία.<br /><br />Παρόλη την ιστορική της κληρονομιά. Όπως τη διδαχθήκαμε επί δωδεκαετία Στη σχολική ψυχρολογία.<br /><br />Σε μια πατρίδα. Π’ όπου γωνία. Κι ενορία. Ούτε σχολεία. Ούτε γυμναστήρια. Ούτε μικρά Χημεία. Ούτε της Φυσικής. Εργαστήρια.<br /><br />------------------------------------------------------------------Σχόλια----------------------------------<br /><br />*Η πραγματική τέχνη.<br />Δεν είναι τα εύπεπτα έργα.<br />Από της διασημότητας. Την τηλεοπτική και τραγελαφική κουστωδία της Μαζικής Ψυχαγωγίας.<br />Τους οποίους συντηρείτε μέσω τηλοψίας.<br />Λησμονώντας τα λόγια του Ουγκό. Στους «Αθλίους»<br />«Η επιτυχία δεν σημαίνει αξία».<br /> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/255419112919977398-6976806342616578521?l=antarsiastelos.blogspot.com' alt='' /></div>ALHTIShttp://www.blogger.com/profile/09836450751769246177noreply@blogger.com0